# บทที่ 92 ยอดชายน้อย
“กางใบ กางใบ...”
อากาศค่อยๆ อบอุ่นขึ้น เรือใหญ่ ณ ท่าเรือกองเทียนจินก็เริ่มชักใบเรือขึ้นในที่สุด
ในวันนี้พวกเขาจะทำการทดลองเดินเรือ
เจ็ดวันให้หลังจะกลับมา
เมื่อเรือใหญ่ที่ท่าเรือกลับมาพักซ่อมแล้ว เรือใหญ่ก็จะขนเสบียงอาหารมุ่งหน้าสู่ท่าเรือเหนียงเหนียงกง ณ เหลียวตง (อิ๋งโข่ว)
เมื่อถึงตอนนั้น ซูหวายจิ้นก็ถือว่าทำภารกิจเสร็จสมบูรณ์ และยังเป็นสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของสงครามครั้งสุดท้ายที่ต้าหมิงมีต่อพวกเจี้ยนหนู
“ข้าไปล่ะ ให้เสี่ยวกุยกลับจิงเฉิง จำไว้ว่าต้องไปเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่”
“อืม วางใจเถิด คุณชายต้องกลับมาอย่างปลอดภัย”
ซูหวายจิ้นไม่หันกลับมามองอีก ก้าวขึ้นเรือไป ท่ามกลางเสียงแตรและเสียงโห่ร้องพร้อมเพรียงของคนงานเรือ เรือก็ออกเดิน
เมื่อใบเรือพองตัวเหมือนผ้ารัดหน้าอกของสตรี พองตุ่ย...
จู่ๆ ซูหวายจิ้นก็เกิดอารมณ์กวีขึ้นมา ทว่าวัฒนธรรมความรู้มีจำกัด อึกอัก ฮึ่มฮั่มอยู่ครึ่งค่อนวันก็เบ่งไม่ออกสักคำ
ลมทะเลเหมือนมือใหญ่ขี้เล่น
พัดผ้าทุกตารางนิ้วให้พองเต็มอิ่มกลมกลึง แนบแน่นตามส่วนโค้งของเสากระโดง แม้แต่เรือยังดูอวบอิ่มขึ้น โยกเยกฝ่าคลื่นตรงไป
ยิ่งแล่นยิ่งเร็ว ยิ่งห่างออกไปจนเล็กลงเรื่อยๆ
“แย่แล้ว เรือข้ารั่ว ข้าไม่ได้ ซ้ำยังล้มเหลวอีกแล้ว ไม่ได้ ข้าต้องทำใหม่คืนนี้ พี่ปาจวนคืนนี้ช่วยข้าไหม”
“ไม่ช่วย!”
ถูกปฏิเสธอย่างเด็ดขาด จูฉือหรันก็ไม่ท้อแท้
กลางคืนเป็นเวลานอน แอบทำเรื่องอื่นอาจถูกท่านป้าหวางสั่งสอน จะเพิ่มการบ้านให้อีก ไม่คุ้มเสีย
จูฉือหรันที่ไม่ได้พักอยู่ในวังอ้วนขึ้นแล้ว ร่างกายก็แข็งแรงขึ้น!
ตั้งแต่จางหองเฮารู้ว่าสนมเถียนของซิ่นอ๋องฝ่าฝืนกฎการคัดเลือกสนม จางหองเฮาก็ตกใจจนหลายวันมานอนไม่หลับ
จนถึงตอนนี้ จางหองเฮายังสอบไม่พบว่าสนมเถียนสาวแซ่เถียนแทรกตัวเข้ามาได้อย่างไร
แน่ชัดว่าใครกันที่บงการการคัดเลือกสนมของราชวงศ์ได้
การสวรรคตขององค์จักรพรรดิองค์ก่อนเกี่ยวข้องกับการคัดเลือกสนมคราวนั้นหรือไม่
ขณะที่จูฉือหรันกำลังครุ่นคิดจะต่อเรือเพิ่มสักลำ ท่านป้าก็จูงมือเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา