# บทที่ 94 ขุนนางทั้งห้าของอาจี้เก๋อ
หลี่ติ้งกั๋วตามเมินเมินมาเมืองจิงเฉิงแล้ว
ที่เขามาจิงเฉิงก็เพื่อมาเปิดหูเปิดตา
รอให้เมินเมินกลับต้าถงเมื่อไหร่ เขาก็จะกลับตามไปด้วย นับว่าเป็นการเดินทางหมื่นลี้ เป็นการเรียนรู้ในอีกรูปแบบหนึ่ง
ปันจ่วนกับหลี่ติ้งกั๋วดูจะเป็นคู่กัดกันมาตั้งแต่เกิด
ก่อนที่หลี่ติ้งกั๋วจะปรากฏตัว ในเรือนใหญ่แห่งนี้ ปันจ่วนถือเป็นพี่ใหญ๋ เก่งที่สุด
ไม่นับจูฉือหรัน ลายมือของเขาก็งามที่สุดแล้ว
พอหลี่ติ้งกั๋วโผล่มา ลายมือเขาก็ใช้ไม่ได้เลย เพราะลายมือของหลี่ติ้งกั๋วลอกแบบมาจากจารึกที่จั่วกวงโต้วทิ้งไว้ที่เมืองกุยฮวา
ลายมือของอวี๋ลิ่งก็งาม เขาก็ลอกแบบอวี๋ลิ่งเช่นกัน
ลายมือเขางามก็ช่างเถอะ ยังร้องเพลงไพเราะอีก
ปันจ่วนที่ย่างเข้าสู่วัยแรกแย้ม ย่อมชอบอวี๋หยวนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันเป็นธรรมดา!
นี่ยังไม่เท่าไหร่
ในเรือนนี้บนล่างใครบ้างไม่ชอบอวี๋หยวนที่มากความสามารถทั้งยังรูปงาม รักสวยรักงามเป็นเรื่องธรรมชาติ ปันจ่วนก็เป็นคน
ทว่าตั้งแต่เจ้าหมอนี่แซ่หลี่ปรากฏตัว...
เขาพบว่าอวี๋หยวนแอบมองหลี่ติ้งกั๋ว
ปันจ่วนรู้สึกกดดันเหลือเกิน
ตัวสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลา ตัวหนังสือก็เขียนงามลุ่มลึก ยังร้องเพลงได้ เต้นรำเป็น อย่างนี้จะให้คนอื่นอยู่ได้ยังไง?
ตอนนี้ สู้ก็สู้ไม่ได้แล้ว!
"อย่าไปหาเรื่องเขาเลย ข้าพ่อข้าเคยบอกว่า เห็นยอดฝีมือวิทยายุทธมานับไม่ถ้วน แต่พวกยอดฝีมือพวกนั้นต่อหน้าเขาไม่กล้ายกตนว่ายอดฝีมือเลย!"
"ข้าไม่เชื่อ ครูสู่บอกว่าข้ามีพรสวรรค์มาก!"
เมินเมินไม่สันทัดพูดจากล่าวปลอบอย่างจนใจว่า
"ไม่เชื่อก็แล้วแต่ รอกินอิ่มแล้วค่อยไปสู้กับเขาอีกสักยก ดูสิว่าข้าพูดผิดหรือเปล่า ข้าก็แปลกใจ เจ้าคนนี้ทำไมถึงหัวดื้อนัก สู้ข้าได้หรือเปล่า?"
"นี่ขนาดสู้ข้ายังไม่ได้เลย ข้ายังไม่เชื่อคำข้าหรือ!"
"ข้ารู้ว่าพรสวรรค์เจ้าดี แม่ข้ายังบอกว่าข้าเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดในโลกเลย เจ้าดูข้าสิว่าฉลาดไหม?"
"ข้าไม่สันทัดพูดจาก ฟังก็ฟัง ไม่ฟังก็ช่าง..."
จูฉือหรันมองเมินเมินอย่างตะลึงงัน นี่เรียกว่าไม่สันทัดพูดจาก นี่เรียกว่าไม่สันทัดพูดจาก?
"ไม่เล่นกับเจ้าแล้ว..."