# บทที่ 65 หญิงเอ๋ย จำไว้ให้ดี!
ในสนามรบอีกฟากหนึ่ง...
บนทุ่งร้างปรากฏลูกศรสีดำสายหนึ่ง
หน่วยสอดแนมของเผ่าเคออ่อร์ชิ่นที่ตระเวนอยู่พบกองกำลังนี้เข้า ก็พลันเป่าเขาสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทันที!
บางทีฉางเซิงเทียนอาจกำลังสัปหงก!
เสียงเขาสัญญาณดังกังวาน แต่จู่ๆ ลมก็พัดแรงเช่นกัน
เสียงเขาสัญญาณที่ใช้เตือนภัยยังส่งไปไม่ไกล ก็ถูกกระแสลมหนาวฉีกกระชากจนขาดผึง เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบา
"อย่าได้หลงทางเชียวนะ!"
เฉาติ่งเจียวค่อนข้างหวาดกลัวว่าตนจะหลงทาง หากตนหลงทางเข้า ทางฝั่งท่านหลิวโจวที่เตรียมจะวางเพลิงคงต้องตายอนาถเป็นแน่
"พวกเราไม่ได้เดินผิดใช่ไหม!"
"ไม่ผิด แค่ล่องไปตามต้นน้ำก็ถึงแล้ว อีกห้าลี้สุดท้าย!"
"ทุกคนฟังคำสั่ง อีกห้าลี้สุดท้ายคือจุดหมายปลายทางของพวกเราในครานี้ ท่านทั้งหลาย ศึกนี้คือศึกที่พวกเราจะสร้างชื่อกระฉ่อนไปทั่วต้าหมิง ท่านทั้งหลาย พวกเราร่วมเป็นร่วมตายกัน!"
"ฆ่า ฆ่า ฆ่า!"
เสียงกีบม้าดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง ณ แดนฐานของเผ่าเคออ่อร์ชิ่นที่อยู่ห่างออกไปห้าลี้ กองคาราวานพ่อค้าที่ขนของจนเต็มกำลังเคลื่อนขบวนออกจากประตู
หลิวโจวยืนอยู่บนที่สูง ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
กองคาราวานพ่อค้าออกไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว เหตุใดก็ยังไม่มาเล่า?
หลิวโจวรู้ดีว่านี่เป็นโอกาสที่ยากจะได้มายิ่ง หากครานี้คว้าไว้ไม่อยู่ ก็ไม่มีครั้งหน้าแล้ว
มองดูกระโจมที่อัดแน่นเป็นพืด มือของหลิวโจวสั่นเทาเล็กน้อย!
เขาชอบวางเพลิง แต่เขาไม่อยากตาย!
"เสี่ยวหวงหยาง เหตุใดจึงไม่รู้เลย ว่าข้ารู้สึกใจคอไม่ดีชอบกล
เจ้าดูสิ วันนี้ขบวนพ่อค้าที่จากไปทำไมถึงได้ยาวถึงเพียงนี้?"
"พี่หญิง เมื่อหลายปีก่อนยังยาวกว่านี้อีกนะเจ้าคะ!"
ไห่หลานจูยกมือขึ้นบังแดดเหนือคิ้ว มองดูขบวนคาราวานที่ออกจากประตูพลางถอนหายใจเบาๆ
"หนังตาของข้ากระตุกตลอดเวลา เมื่อคืนข้าฝันถึงท่านพ่อ"
"หา?"
"ท่านพ่อบอกให้ข้าหนีไปเร็วๆ ยิ่งไกลยิ่งดี ท่านบอกว่าในฝูงแกะมีหมาป่าเข้ามาก่อน หมาป่าชักนำเสือ เสือกับหมาป่าต่อสู้กัน แกะต้องตายก่อน"
"พี่หญิง คนฮั่นต่างหากคือแกะ พวกเราคือหมาป่า!"
ไห่หลานจูยิ้มอย่างจนใจ