# บทที่ 64 สู้ต่อไป! สู้!
หลิวโจวบิดขี้เกียจ!
ในฐานะบุรุษดั่งเทพของทุ่งหญ้าทูเมด เขาที่เหลียวตงกลับชื่อเสียงจางหายไปบ้าง
ที่นั่นเขาไม่กล้าบอกว่าตนคือหลิวโจว ที่นี่ไม่มีใครรู้จักว่าหลิวโจวคือใคร!
ครั้งนี้ หลิวโจวจะพิสูจน์ว่าตนคือหลิวโจว!
ตัวเขาหลิวโจวก็มีความฝันที่จะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด!
มองดูกองคาราวานที่แอบสำรวจตน หลิวโจวจึงเอ่ยเบาๆ ว่า:
“เปิดประตูเมือง เจ้าและข้าต่างรอดชีวิต ขอเพียงพวกเจ้ายอมรับว่าพวกเจ้าเป็นชาวฮั่น หลังจากนี้ธุรกิจมหาศาลทั่วทุ่งหญ้าล้วนเป็นของพวกเจ้า!”
“ท่านผู้ใหญ่ หา... หากเปิดไม่ได้เล่า?”
หลิวโจวสูดลมหายใจลึก ยิ้มพลางว่า:
“เปิดไม่ได้ข้าก็จะจุดไฟ ท่านทั้งหลาย หากไม่อยากถูกจับไปทรมาน ก็กระโดดเข้ากองเพลิงเสียเองเถิด!”
ทุกคนเงียบกริบราวจั๊กจั่นในเหมันต์!
เดิมคิดว่าอวี๋ลิ่งแห่งอู้เหลียงฮาโหดแล้ว ไม่คิดว่าท่านผู้นี้ยิ่งโหดกว่า
ท่าทียิ้มแย้มอยู่ทุกวันล้วนหลอกลวงทั้งสิ้น แม่เจ้า คราวนี้ต้องสู้สุดชีวิตแล้ว!
เผ่าเคออ่อร์ชิ่นไม่มีกำแพงเมือง
หากพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูกต้องนัก ในนามเผ่าเคออ่อร์ชิ่นขึ้นตรงต่อหลินตันเข่อหาน ทุกเผ่าในทุ่งหญ้ามีเมืองหนึ่งร่วมกัน
เมืองฉาก้านฮ่าวเท่อ
ก็คือเมืองสีขาว!
ที่นี่ก็เหมือนกับเหอเถาโน่น ชาวเผ่ามากมาย แต่เมืองกลับมีเพียงหนึ่ง
นั่นคือเมืองที่อ่านต๋าเข่อหานนำคนมาสร้างไว้เพื่อประกาศความเป็นธรรม คูคูเฮอถุน เมืองสีฟ้า เมืองกุยฮวา
ที่นี่คือฉาก้านฮ่าวเท่อของหลินตันเข่อหาน เมืองสีขาว
เมือง กลายเป็นที่แสดงฐานะของอ๋อง เผ่าเคออ่อร์ชิ่นเป็นเพียงชนเผ่าหนึ่งใต้หลินตันเข่อหาน
อ้าวปาอยากสร้างเมืองมาโดยตลอด แต่ไม่กล้า
แม้ไม่กล้า อ้าวปาก็ไม่ได้อยู่เฉย!
เขาใช้ข้ออ้างปกป้องกระโจมและเซ่นไหว้โอบั่ว แอบสร้างกำแพงดินอัดแน่นเป็นวงรอบเขตที่อยู่ของเผ่า
กำแพงที่ล้อมนี้ไม่มีโครงสร้างป้องกันอย่างเมือง
แม้จะไม่มี แต่ประตูเมืองก็มีอยู่ หน้าที่ของกำแพงเมืองก็ยังคงอยู่!
เป้าหมายของหลิวโจวง่ายนิดเดียว เขาจะต้องเปิดประตูเมืองจากด้านใน
เมื่อวานซืนทุกคนเข้าออกกระโจมใหญ่ไม่หยุด เขาก็รู้ว่าศึกใหญ่เริ่มขึ้นแล้ว!
ศึกใหญ่เริ่มขึ้นเมื่อใด แผนฉวยโอกาสรากถอนโคนก็เริ่มขึ้นเมื่อนั้น!