# บทที่ 77 ข้าอยากสังหารฮ่องเต้
อ้าวไป้ยืนตาค้างด้วยดวงตาแดงก่ำ แทงมีดยาวทะลวงเข้าไปในท้องของชาวฮั่นผู้หนึ่ง!
"ไอ้หมูป่า ข้าไปก่อนนะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ข้างหน้า!"
ชาวฮั่นคำรามพลางชูดาบ พุ่งตรงเข้าไปหาอ้าวไป้ยหมายจะสวมกอดเขาไว้!
อ้าวไป้ยพลิกกายตวัดฟัน ท้องของชาวฮั่นถูกผ่าเปิดเป็นแผลกว้างใหญ่
มองดูเครื่องในที่ทะลักออกมา ชาวฮั่นผู้นั้นยังคงยิ้มให้อ้าวไป้ย
มองรอยยิ้มตรงหน้า วินาทีนี้เอง จู่ๆ อ้าวไป้ยกลับรู้สึกว่าตนต่างหากคือผู้พ่ายแพ้
ความปิติที่ได้ชัยชนะเป็นคนแรกเมื่อครู่ ถูกใบหน้ายิ้มแย้มตรงหน้าทำลายจนหมดสิ้น!
ชาวต้าหมิงช่างห้าวหาญนัก!
ต่อให้เขาอ้าวไป้ยจะบุกขึ้นมาได้ แต่ทหารองครักษ์ประจำตัวกลับไม่เหลือสักคน
เพียงชั่วอึดใจเมื่อครู่นี้ ทหารองครักษ์ของเขาก็หายวับไป ถูกคนกลุ่มนี้สังหารจนหมดสิ้น!
วิ่งๆ ไปก็หายไป!
ได้แต่หักด้ามหักดิบพุ่งเข้าใส่ ได้แต่ช่วงชิงเข้าปะทะซึ่งหน้า มิเช่นนั้นศึกนี้จะถูกคนของอวี๋ลิ่งบดขยี้ตายทั้งเป็น!
อ้าวไป้ยไม่เข้าใจ เหตุใดคนพวกนี้ยิงปืนคาบศิลาหมดแล้วไม่ต้องใช้กระทุ้งกระทุ้ง!
ต่อให้ไม่มีอาวุธดินปืน ความห้าวหาญของคนพวกนี้ก็เกินความคาดหมาย!
ชัยชนะจากการบุกทะลวงเข้ามาเช่นนี้หาได้ทำให้อ้าวไป้ยรู้สึกยินดี กลับยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น
วิธีการรบเช่นนี้ ข้อได้เปรียบเฉพาะตัวของแปดกองธงถูกจำกัดตาย
เขารู้สึกว่านี่ราวกับกับดัก กับดักที่ออกแบบมาเพื่อเขาและคนของเขาโดยเฉพาะ
ชาวต้าหมิงในกำแพงล้วนราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนเข้ามุม เช่นนั้นคนอย่างพวกเราที่บุกเข้ามาจะมิใช่สัตว์ร้ายที่ถูกต้อนเข้ามุมเช่นกันหรือ?
ชาวกองธงแห่งมหาจินของเราถนัดการใช้ทหารราบและพลธนูเข้าประสานงาน
ในเชิงยุทธวิธี ยี่สิบนายตั้งแถวหน้า สวมเกราะหนา ถือง้าวยาว
สามสิบนายตั้งแถวหลัง สวมเกราะเบา ใช้ธนูเป็นอาวุธ
การจัดกระบวนทัพเช่นนี้ เทียบเทียมไร้ผู้ต้าน
บัดนี้ข้อได้เปรียบนั้นมลายหายสิ้น ทุกคนล้วนติดหล่มอยู่ในการศึก ช่วงชิงที่สูง ประมือกับอาวุธดินปืนของชาวต้าหมิง
สู้รบอยู่ในขอบเขตที่ต้าหมิงถนัด
อึดอัด พละกำลังเต็มเปี่ยมแต่หาทางระบายมิได้ช่างอึดอัดนัก!