# บทที่ 78 ศึกนี้กำลังจะพ่ายแล้ว
ทั้งสองฝ่ายเข่นฆ่ากันจนตาแดงก่ำ!
แม้ว่ากำแพงดินอัดสูงกว่าหนึ่งจั้งจะถูกระเบิดแตกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ถึงสามแห่ง ราวกับเด็กกำลังเปลี่ยนฟันที่พูดแล้วลมรั่ว
แต่ทว่าฝั่งของอวี๋ลิ่งยังคงยึดครองจุดที่ดีเยี่ยมไว้ได้อย่างเหนียวแน่น
ข้อได้เปรียบของพวกเจี้ยนหนูไม่ได้ถูกนำออกมาใช้เลยแม้แต่น้อย
สยงถิงปี้เคยกล่าวไว้ แก่นแท้ของแปดกองธงเจี้ยนหนูอยู่ที่พวกมันแปรเปลี่ยนองค์กรล่าสัตว์ให้เป็นระบบทหาร
จึงก่อเกิดเป็นทหารราบต่อสู้ประชิดตัวเป็นหลัก ทหารม้าเคลื่อนที่เร็วเป็นส่วนเสริม
มิได้พึ่งพา "ทหารม้าธนูไร้เทียมทาน" ตามตำนานแต่อย่างใด!
สยงถิงปี้เคยวิเคราะห์อย่างละเอียดกับทุกคนว่า ช่วงที่เจี้ยนหนูก่อร่างสร้างตัวนั้นขาดแคลนม้าอย่างมาก นักรบส่วนใหญ่เป็น "ทหารราบที่ขี่ม้า"
กำลังหลักของพวกมันในตอนนี้ก็คือทหารราบที่สวมใส่เกราะหนา (มิใช่เรื่องแต่ง)
ดังนั้นไอ้ทาสจึงมักรวบรวมทหารม้าไว้ด้วยกัน
เมื่อยามเปิดศึก ก็จะส่งจู่โจมจากด้านข้างทั้งสองปีก เข้าก่อกวนข้าศึก ใช้การเข้าปะทะอันรวดเร็วเพื่อตัดแบ่งทัพข้าศึก แยกออกจากกัน แล้วจึงค่อยๆ เขมือบ
ในเวลาเดียวกัน ไอ้ทาสยังชำนาญการใช้รถโล่
มันรู้ว่าต้าหมิงถนัดศาสตราวุธไฟ ดังนั้นเวลาเข้าโจมตีข้าศึก จะให้คนเข็นรถศึกเคลื่อนเข้าไป
อาศัยเกราะป้องกันของรถโล่ พลธนูที่อยู่ด้านหลังจะใช้เกาทัณฑ์สังหารข้าศึก
ครั้งนี้ที่มาที่นี่ มันก็นำรถโล่มาด้วย!
นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ความแข็งแกร่งของเจี้ยนหนูยังมีจุดสำคัญที่สุดอีกประการหนึ่ง ซึ่งก็คือจุดที่ต้าหมิงขาดแคลนมากที่สุด
คนพวกนี้ก่อนศึกสงบนิ่ง ยามศึกนำหน้าผู้อื่น หลังศึกรางวัลและบทลงโทษชัดเจน!
ขุนนางทั้งห้าอย่างเฟยอิงตง ฮู่เอ่อร์ฮั่น อันเฟยหยางกู่ และเหอเหอหลี่ ต่างก็ฝ่าฟันออกมาเช่นนี้!
ความเลวร้ายของต้าหมิงในเหลียวตงคือจุดแรก ความกล้าบ้าบิ่นของพวกมันคือจุดที่สอง โชคชะตาคือจุดที่สาม
ถ้าไม่มีฝีมือไม่กี่อย่างนี้...
มันจะครองความเป็นใหญ่ในเหลียวตงได้อย่างไร?