เท้าสะเอวเชิดหน้า! ทั้งบ้านหนูเก็บมาเองนะ!

ตอนที่ 44 ตงฟางโม่: ขาหายแล้วหรือ?

9 นาที· 2.2K คำ

"ข้า…" ตงฟางโม่คิดจะบอกว่าตนไม่เป็นไร แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองมีเรื่องผิดปกติ สุดท้ายจึงเอ่ยปากถาม "ที่เสี่ยวไป๋พูดเมื่อครู่?"

"อืม?"

"มันบอกว่าแก่นจิตวิญญาณของเจ้ากับ... เส้นลมปราณ?" ตงฟางโม่ถามเสียงเบาด้วยท่าทางเคอะเขิน ยามนี้แม้แต่คำว่าท่านพ่อก็เรียกไม่ออก

"แก่นจิตวิญญาณของข้าประสบเหตุร้ายสูญสลายไป สหายเย่สูญเสียความทรงจำ ส่วนเส้นลมปราณถูกผนึกโดยไม่ทราบสาเหตุ" หลี่จิงเสวี่ยบอกพลางยิ้ม "ข้ากับสหายเย่ยามนี้ก็ไม่ต่างจากคนธรรมดา"

ตงฟางโม่: อะไรนะ!?

วาจาของนางดั่งฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำให้ตงฟางโม่ตะลึงงันไปทั้งตัว ไม่ต่างจากคนธรรมดางั้นรึ? แล้วขาที่เขาอิงแอบ ชีวิตแสนสุขในภายภาคหน้าเล่า???

ตงฟางโม่เห็นอนาคตอันสดใสของตนสยายปีกโบยบินจากไป

เขาไม่รู้ตัวว่าล้มตัวลงนอนบนเสื่อหญ้ากลางแจ้งนั่นได้อย่างไร มองท้องฟ้าสีครามเหนือศีรษะแล้วค่อยๆ หลับตาลง ไม่จริง ต้องเป็นความฝันแน่

สองนางต้องเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสูงส่งแน่นอน ที่กล่าววาจาเช่นนั้นเพียงเพื่อทดสอบเขา ใช่ ต้องเป็นเช่นนั้น

หลี่จิงเสวี่ยมองตงฟางโม่ทรุดตัวลงนอนอย่างสิ้นเรี่ยวแรง นางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาใหญ่อะไร คิดว่าเขาเพียงเหนื่อยล้าเกินไปจึงไม่ได้คิดมาก

ครึ่งวันต่อจากนั้น อาเจามัวแต่ต่อสู้กับเตาหลอมโอสถอยู่

ก้นหม้อไหม้เกรียมนับครั้งไม่ถ้วน ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า

สุดท้าย ด้วยความช่วยเหลือจากความสามารถของเสี่ยวไป๋ ในที่สุดเตาหลอมโอสถก็ไม่พ่นควันขาวออกมา

นางค่อยๆ เติมสมุนไพรอย่างระมัดระวัง บ้างก็เติมน้ำ บ้างก็เติมฟืน

ผ่านไปเนิ่นนาน เตาหลอมโอสถส่งเสียงครางต่ำดังหึ่งๆ ทำให้อาเจาตกใจเผ่นถอยหลังไปหลายก้าว กลัวว่ามันจะพ่นควันขาวฉุนออกมาอีก

เสี่ยวไป๋มองดูเตาหลอมโอสถนั้นแล้วบอกอาเจา "สำเร็จแล้ว"

อาเจาได้ยินดังนั้นจึงใช้ผ้าขี้ริ้วเปิดฝาเตาอย่างเบามือ ทันทีที่เปิดฝาออก นางก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นของโอสถอบอวล

กลิ่นนี้หอมเข้มข้นยิ่งกว่าน้ำโอสถหุ่ยชุนที่นางเคยปรุงมาเสียอีก สูดดมเพียงเบาๆ อาเจาที่รู้สึกเหนื่อยล้าจากการหลอมโอสถมาทั้งวันก็พลันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป