อาเจาหยิบเตาหลอมโอสถกลับไปที่เตาหุงต้มง่าย ๆ ขยับก้อนหินให้หนุนเตาหลอมขนาดไม่ใหญ่ได้มั่นคง ก่อไฟจนเตาหลอมร้อนผ่าว เริ่มลงมือหลอมโอสถ
“อืม หญ้าปักฉีน้อยหน่อย ใบเหยินพอประมาณ ใบเข็มผีหนึ่งกำมือ แล้วก็...” อาเจาพึมพำท่องสูตรโอสถที่เสี่ยวไป๋บอกพลางโยนสมุนไพรลงไปในเตา
ตงฟางโม่เดินตามอาเจามา หมายดูว่านางจะหลอมโอสถอย่างไร: ...
ทำแบบนี้ก็หลอมโอสถออกมาได้หรือ?
ตงฟางโม่มองเตาหลอมที่ตั้งอยู่บนกองไฟพลางคิดในใจ น่าจะเล่นสนุกกระมัง เพราะเขาไม่เคยพบเห็นนักหลอมโอสถคนใดใช้ฟืนไฟหลอมเลย
อืม ต้องเล่นสนุกแน่
“เสี่ยวโม่” เสียงของหลี่จิงเสวี่ยดังขึ้น
ตงฟางโม่ขานรับ: “อยู่ขอรับ”
เขาวิ่งไปหาหลี่จิงเสวี่ย คนหลังสังเกตเห็นสีหน้าเขาดูตึงเครียดอยู่บ้าง จึงยิ้มกล่าว: “เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไม่ต้องประหม่าเช่นนั้น”
นางเว้นจังหวะครู่หนึ่งแล้วว่า: “ข้าอยากให้เจ้านำข้าไปดูเรือนอิฐเขียวที่เจ้าบอกถึงสักหน่อย”
นางจำต้องไปยืนยันให้แน่ชัดว่าเตาหลอมโอสถนั่นมาจากที่ใด
ใบของต้นไม้นั้นมีไอมาร บางทีบริเวณใกล้นี้อาจมีผู้บำเพ็ญมารอาศัยอยู่ เพื่อความปลอดภัย หลี่จิงเสวี่ยต้องสืบให้รู้แจ้ง
เย่เฟิงอยู่บ้านเฝ้าอาเจา มิให้นางประสบภยันตราย
ตงฟางโม่นำหลี่จิงเสวี่ยมายังตำแหน่งไม่ไกลจากลานเรือนอิฐเขียวที่เขาใช้ยาห้ามเลือดแลกเอาเตาหลอมโอสถมาอย่างรวดเร็ว
หลี่จิงเสวี่ยพินิจเรือนแห่งนั้น และยังมองไปยังซากปรักหักพังของกระท่อมหญ้าที่ไม่ไกลออกไป ลานเรือนอิฐเขียวแห่งนี้คือเรือนที่อาเจาเคยยืมกรรไกรใช้
ตงฟางโม่จ้องประตูใหญ่ที่ปิดสนิทเอ่ยถาม: “ให้ข้าไปเคาะประตูหรือไม่ขอรับ”
หลี่จิงเสวี่ยส่ายศีรษะ: “ไม่จำเป็น”
หากอีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญมารจริง การกรายเข้าไปโดยพลการจะทำให้อีกฝ่ายระแวง
หลี่จิงเสวี่ยกับตงฟางโม่ยืนอยู่ไม่ไกล เฝ้าสังเกตเนิ่นนาน ครึ่งค่อนวัน หลี่จิงเสวี่ยจึงละสายตากลับมา: “กลับที่พักก่อนเถิด”
ตงฟางโม่ตะลึงงัน: “กลับเช่นนี้เลยหรือขอรับ”
ไม่ไปเคาะประตูสืบเสาะสถานการณ์ดูหรือ?
หลี่จิงเสวี่ย: “พรุ่งนี้เจ้าเอาขี้ยาห้ามเลือดไปอีกสักเที่ยว ดูสิว่าเรือนนั่นจะเอาสิ่งของมาแลกเปลี่ยนกับเจ้าอีกหรือไม่”