อาเจาหยีตาลง ดวงตากวาดมองไปยังเย่เฟิงที่อยู่ข้างๆ ฝ่ายหลังสบตานางแล้วกล่าวว่า "บาดแผลถลอกบนหลังข้าไม่เป็นไรแล้ว ยาวิเศษพวกนี้ฟังดูทรงคุณค่ายิ่งนัก จะเก็บไว้ให้สหายหลี่กับเสี่ยวโม่กินดีหรือไม่"
"ไม่ต้องเก็บหรอก" อาเจาบอกเขา "สมองของท่านพ่อยามปกติก็ดูเพี้ยนๆ ไปบ้าง ต้องกินยาให้มากๆ เผื่อว่าต่อไปจะได้ไม่กลายเป็นท่านพ่อตาแดงอีก"
เย่เฟิง "..."
เขารู้ว่าตัวเองบางครั้งจะเข้าสู่สภาวะไร้สติ หลี่จิงเสวี่ยเคยบอกเขาว่าเขาถูกจิตมารครอบงำ ขอเพียงจิตใจมั่นคงก็จะไม่มีปัญหาใหญ่หลวงอะไร
เมื่อได้ยินคำพูดของบุตรสาว เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้จริงๆ จึงถามเสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้างๆ ว่า "ข้ากินยาวิเศษนี้แล้วจะได้ผลจริงหรือ"
ความจริงแล้วลางสังหรณ์ของเย่เฟิงรุนแรงยิ่ง ลางสังหรณ์บอกเขาว่าโอสถหุ่ยชุนสีน้ำตาลดำสองเม็ดในมือนี้น่าจะมีพิรุธบางอย่าง แต่เขาก็มองไม่ออกว่ามันคืออะไร
ส่วนหลี่จิงเสวี่ยที่เก็บโอสถไว้หนึ่งเม็ดแล้วค่อยกินทีหลัง ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าสัญชาตญาณของตนไม่ผิดพลาด
ปกติแล้วสหายหลี่จะต้องกินโอสถทั้งสองเม็ดจนหมดเกลี้ยง นางกลับเก็บไว้หนึ่งเม็ด ต้องมีพิรุธ แน่นอนว่าต้องมีพิรุธ
เสี่ยวไป๋บอกเขาว่า "แน่นอน จิตมารโดยมากจะฉวยโอกาสยามที่เจ้าอ่อนแอ หากเจ้าร่างกายแข็งแรง จิตมารก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้"
เย่เฟิงฟังถึงตรงนี้ มองดูโอสถหุ่ยชุนสีน้ำตาลดำในมือแล้วกล่าวว่า "ดี ข้าจะกิน"
เมื่อเห็นว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงแหงนหน้าขึ้นทันที โยนโอสถหุ่ยชุนสองเม็ดเข้าปาก เคี้ยวเลยแม้แต่น้อย กลืนลงคอไปทันที
อาเจาเห็นดังนั้นก็ปรบมือพลางเอ่ยชม "ท่านพ่อว่าง่ายจริงๆ"
นางถามว่า "จะดื่มน้ำสักหน่อยไหม"
อาเจาจำได้ว่าทุกครั้งที่ท่านพ่อยาดองนั่นเสร็จต้องดื่มน้ำครึ่งถ้วยเล็ก
สีหน้าของเย่เฟิงค่อนข้างแข็งทื่อ เขาโบกมือ "ไม่ต้อง"
เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะยิ้มให้อาเจาพลางกล่าวว่า "ข้ากินหมดแล้ว เจ้าไปส่งยาให้ท่านพี่ของเจ้าเถิด"
อาเจารีบคว้าโอสถวิ่งไปหาท่านพี่ของนางทันที
หลังจากอาเจาหันหลังไป หลี่จิงเสวี่ยและเย่เฟิงที่กำลังยิ้มอยู่ก็เปลี่ยนสีหน้าอย่างรุนแรง ต่างพากันหันหลังยกมือปิดปาก