หลังจากอาเจาไปเยี่ยมท่านปู่เสร็จ ก็ตามท่านแม่จากหมู่บ้านเทียนปี้ไป กลับเข้าสู่ค่ายกลส่งผ่าน
เสี่ยวไป๋เอ่ยกับอาเจาว่า “ถ้าพร้อมแล้วก็กดหินก้อนเล็กนั่นได้เลย”
อาเจามองหินก้อนเล็กตรงหน้า แววตาลังเลเล็กน้อย
เสี่ยวไป๋เห็นดังนั้นก็ถาม “เป็นอะไรไป?”
“พอกดแล้ว พวกเราจะไปอยู่ที่อื่นใช่ไหม?” อาเจาถามมัน
เสี่ยวไป๋ตอบ “ใช่”
มันสังเกตเห็นความกังวลของเด็กน้อย จึงคิดแล้วเอ่ยว่า “ไม่ต้องห่วง โลกภายนอกปลอดภัยมาก ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้”
อาเจาได้ฟังก็ไม่ได้ส่งเสียง
ครู่ต่อมา สายตาของนางก็ตกลงบนร่างของหลี่จิงเสวี่ย ใบหน้าเล็กที่ดูมีเนื้อมีหนังขึ้นเล็กน้อยนั้นเต็มไปด้วยความไม่สบายใจเล็กน้อย นางเงยหน้ามองแล้วถามว่า “ท่านแม่ ต่อไปท่านจะเป็นแม่ของข้าตลอดไปหรือไม่?”
หลี่จิงเสวี่ยชะงักเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงถามเช่นนี้ แต่ก็ยังก้าวเข้าไปปลอบเด็กน้อย “แน่นอน ท่านแม่จะเป็นแม่ของเจ้าตลอดไป”
อาเจาเบาใจขึ้นบ้าง แล้วหันไปมองเย่เฟิงกับซูเวยเยว่ “ท่านพ่อกับพี่สาวจะเป็นด้วยหรือไม่?”
เย่เฟิงพยักหน้าเล็กน้อย “อืม”
ซูเวยเยว่นั่งยองลงกอดเด็กน้อยน่ารัก “แน่นอนสิ ตราบใดที่อาเจายังไม่รังเกียจพี่ ข้าก็จะเป็นพี่สาวของอาเจาตลอดไป”
น้องสาวที่น่ารักและรู้ความแบบนี้จะหาได้จากที่ไหน
สายตาของอาเจาเลื่อนไปที่เสี่ยวไป๋
“ข้าไม่รังเกียจเจ้าหรอกนะ” เสี่ยวไป๋รีบเอ่ยก่อนที่นางจะพูด
อาเจาย่นหางตา ยิ้มเจิดจ้ายิ่งนัก
นางกดหินก้อนเล็กนั้นลง แสงสีขาวห่อหุ้มคนทั้งสี่และสัตว์หนึ่งตัวในค่ายกลส่งผ่านเอาไว้ แสงขาวที่เจิดจ้าทำให้อาเจาจำต้องหลับตา
เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นป่าไม้ที่เหี่ยวเฉาคุ้นตา ท้องฟ้าสีเทาหม่น ไม้ยืนต้นดำทะมึนและเหี่ยวแห้ง รอบกายลอยอวลด้วยกลิ่นอายที่กดดันและเป็นอัปมงคล
ซูเวยเยว่มองดูรอบ ๆ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทาหม่นนั้น อดพึมพำไม่ได้ว่า “ข้างบนกับข้างล่างนี่ต่างกันมากเกินไปแล้ว”
ท้องฟ้าใต้หน้าผาสว่างและยังเป็นสีครามตลอด แต่ท้องฟ้าเหนือหน้าผากลับหม่นมัวตลอดเวลา และยังกลายเป็นครึ้มทะมึน...
เอ๊ะ? ครึ้มทะมึน?
ซูเวยเยว่ขยี้ตา ยืนยันว่าตนไม่ได้ตาฝาด บนท้องฟ้ามีเมฆดำก่อตัวขึ้น