br />เมืองสวินเซียน
เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างจากผาเมี่ยเซียนเขตต้องห้ามของโลกบำเพ็ญเพียร 50 กิโลเมตร
ที่ได้ชื่อว่าสวินเซียนนั้น ก็เพราะว่า ผาเมี่ยเซียนซึ่งอยู่ห่างออกไป 50 กิโลเมตรเป็นที่รู้กันทั่วว่าเป็นสมรภูมิสงครามเซียนมารยุคบรรพกาล เต็มไปด้วยไอสังหาร เป็นเขตต้องห้ามของโลกบำเพ็ญเพียร ผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่ล้วนหลีกเลี่ยง
แต่ก็มีผู้บำเพ็ญส่วนน้อยที่พยายามค้นหาโชควาสนาของตนจากผาเมี่ยเซียน เช่นเคล็ดวิชาลับที่เทพสงครามยุคบรรพกาลทิ้งไว้ กระบี่วิญญาณและฝ่าเป่าของเทพสงครามยุคบรรพกาล เป็นต้น
ทว่าผาเมี่ยเซียนนั้นเต็มไปด้วยภยันตราย ผู้บำเพ็ญที่มาค้นหาโชคที่นี่มีเพียงหนึ่งในสิบที่รอดชีวิต นานวันเข้าคนที่หวังจะหาขุมทรัพย์ที่เทพสงครามยุคบรรพกาลทิ้งไว้ก็ค่อย ๆ ล้มเลิกไป
บริเวณใกล้เคียงผาเมี่ยเซียนได้รับอิทธิพลจนเกิดสภาพแวดล้อมพิเศษ มีสมุนไพร แร่หิน และอสูรวิญญาณที่ไม่พบในที่อื่น
จึงค่อย ๆ เกิดเมืองสวินเซียนขึ้น
เมืองสวินเซียนไม่ได้ใหญ่นัก เป็นเมืองที่คนธรรมดาและผู้บำเพ็ญอาศัยอยู่ปะปนกัน
ด้วยเหตุที่ตั้งอยู่ห่างไกล เมืองนี้จึงสงบสุขมาโดยตลอด ทว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เหนือผาเมี่ยเซียนปรากฏแสงเจิดจ้าเจ็ดสี มีภาพมังกรขยับกายและหงส์ฟ้อนรำแจ่มชัด ผู้คนจึงคาดเดากันว่าต้องมีสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินถือกำเนิด
ผู้คนจากทุกทิศทุกทางต่างหลั่งไหลมารวมตัวกันที่ผาเมี่ยเซียน——นอกนั้นคือเมืองสวินเซียน เมืองอันสงบเงียบก็พลันคึกคักขึ้น
เพราะมีผู้บำเพ็ญมากขึ้น ถนนทางทิศตะวันออกของเมืองก็เกิดตลาดสำหรับผู้บำเพ็ญขึ้นโดยไม่รู้ตัว
มีผู้บำเพ็ญไม่น้อยที่มาเดินตลาดนี้ด้วยใจคิดจะเก็บสมบัติ บ้างก็มาใช้โอกาสที่มีผู้คนมากมายหาหินวิญญาณ
"นี่เป็นโอสถห้ามเลือดที่ทำจากต้นจันทร์กระจ่างฟ้า ราคาสองก้อนหินวิญญาณต่ำต่อเม็ดก็ถูกมากแล้ว ร้านข้าไม่ต่อรองนะ" เสียงแหย ๆ แต่แฝงความหงุดหงิดดังขึ้น
เสียงนั้นแจ่มชัดในโสตผู้บำเพ็ญเป็นพิเศษ มีคนหันไปมองตามต้นเสียงอย่างแปลกใจ เห็นเด็กหญิงในชุดเขียว มวยผมสองข้าง เอามือเท้าสะเอวข้างหนึ่ง จ้องเขม็งใส่แขกที่กำลังต่อราคาอยู่ตรงหน้า