"ข้าอยู่ในบ้านนั้นอย่างกับหมาข้างถนน ต้องหนีออกมาเพื่อหาทางรอด แต่ไม่คิดว่าการจากบ้านของข้าจะยั่วโทสะพวกนั้นถึงขั้นส่งนักฆ่าตามล่า ข้าจึงถูกไล่ล่าจนพลัดตกลงมายังผาเมี่ยเซียน"
"พวกเจ้าช่วยข้าไว้ หากไม่ใช่โอสถของอาเจา ข้าคงตายไปนานแล้ว ฝีมือพลังบำเพ็ญของข้าต่ำต้อยนัก ไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่การตอบแทนบุญคุณ ข้าช่างอิจฉาความสุขพร้อมหน้าของครอบครัวพวกเจ้า ข้าเองก็อยากมีบ้านที่เปี่ยมสุขเช่นนี้"
ซูเวยเยว่พูดจบพลางตาแดงก่ำ "ดังนั้น ข้าขอเป็นบุตรสาวของพวกท่านได้หรือไม่"
หลี่จิงเสวี่ยรู้สึกสงสารเด็กผู้นี้ แต่นางมิได้รับปากในทันที เพราะเห็นว่ามีพิรุธ การเอ่ยปากขอเป็นบุตรบุญธรรมนั้นอีกฝ่ายไม่เคยปริปากมาก่อน อยู่ ๆ วันนี้กลับเอ่ยขึ้นมา ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ชวนให้ขัดใจ
ขณะนั้นเอง มีคนกอดขาของหลี่จิงเสวี่ยไว้ นางก้มลงสบดวงตาใสแป๋วของบุตรสาว อาเจาเอ่ยว่า "ท่านแม่ ให้พี่เวยเยว่เข้าร่วมครอบครัวของเราเถิด นางน่าสงสารยิ่งนัก"
หลี่จิงเสวี่ย "..."
ซูเวยเยว่รีบกล่าว "ข้าจะเป็นพี่สาวที่ดี"
ตงฟางโม่ "ข้าไม่เห็นด้วย ข้ามีอาเจาเป็นน้องสาวคนเดียวก็พอแล้ว"
ซูเวยเยว่ "ใครอยากเป็นน้องสาวของเจ้า หากข้าเข้าร่วมครอบครัวนี้ เจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่สาว"
ตงฟางโม่หัวเราะเย็น "เจ้าฝันไปหรือไม่ ข้าอายุสิบห้าปี เจ้าอายุเท่าใด เจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่ชาย เอาเถิด ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ชาย"
ซูเวยเยว่ "ข้าอายุสิบห้าปีหนึ่งเดือนกับสามวัน"
ตงฟางโม่ "..."
ซูเวยเยว่เห็นเขาเงียบจึงเท้าเอว "อายุเจ้าน้อยกว่าข้า เรียกพี่สาวเร็วเข้า"
ตงฟางโม่ "ข้าก็อายุสิบห้าปีหนึ่งเดือนกับสามวัน เช่นกัน เจ้าเกิดยามใด"
ซูเวยเยว่กอดอก มองเขาอย่างระแวง "เจ้าได้ยินว่าอายุข้ามากกว่า จึงจงใจเลียนแบบข้าหรือไม่"
ตงฟางโม่ตอบอย่างดูแคลน "เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องโกหก ข้าเกิดยามเฉิน เจ้าล่ะ"
ซูเวยเยว่เบิกตากว้าง "เป็นไปไม่ได้"
"เหตุใดจะเป็นไปไม่ได้"
ซูเวยเยว่ตะโกน "ปีเดือนเกิดตรงกันก็แล้วไป ไฉนยามเกิดถึงตรงกันได้"
ตงฟางโม่ก็ตะโกนบ้าง "ยามเกิดของเจ้าช้าหรือเปล่า เจ้าจึงบอกว่าตรงกัน"
มองดูทั้งสองที่ทะเลาะกัน หลี่จิงเสวี่ยก็เริ่มปวดหัว