เท้าสะเอวเชิดหน้า! ทั้งบ้านหนูเก็บมาเองนะ!

ตอนที่ 54 มนุษย์หน้ากากผีหมายสังหารอาเจา

8 นาที· 1.9K คำ

“ช่างเป็นความรักพี่น้องที่น่าซาบซึ้ง แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่ชอบใจ” ดวงตาของผู้บำเพ็ญมารวาบวาวด้วยอารมณ์ดุร้าย มือที่บีบคออาเจาเพิ่มแรงมากขึ้น

ใบหน้าเล็กของอาเจาแดงก่ำ นางดิ้นรนอย่างสุดแรง แต่ก็ค่อย ๆ หมดเรี่ยวแรง

ตงฟางโม่ใช้ทั้งมือทั้งเท้าพยุงตัวลุกขึ้น เงยหน้าก็เห็นภาพที่ทำให้ตาแทบถลน “อาเจา!”

ร่างของเขาระเบิดพลังมหาศาลออกมา ราวกับสายฟ้าฟาด เขาพุ่งเข้าหาผู้บำเพ็ญมารด้วยความเร็วปานสายฟ้า ในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว ก็ฟาดกริชในมือลงไปอย่างแรง

“ฉัวะ!”

มือที่บีบคออาเจาถูกกริชตัดขาด อาเจาหล่นตุบลงกับพื้น

“อ๊าก!!!” ผู้บำเพ็ญมารร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด กุมมือที่ถูกตัดขาดถอยหลังไปหลายก้าว

ตงฟางโม่รีบกระชากมือที่ติดอยู่ที่คอของน้องสาวออก “อาเจา เจ้ายังดีอยู่หรือไม่?”

“แค๊ก ๆ!!!” อาเจาไออย่างรุนแรง ดวงตาหมึกดำเอ่อคลอด้วยน้ำตาใส “แค่ก… ท่านพี่ ระวังด้วย!”

“ชิ!”

เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อดังขึ้น ตงฟางโม่ค่อย ๆ ก้มลงมอง ก็เห็นปลายกระบี่อาบเลือดโผล่ออกมาจากอกข้างซ้ายของเขา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ผู้บำเพ็ญมารหัวเราะลั่น “ตายซะ ไอ้เด็กนั่น…”

ทันใดนั้นร่างของเขาก็แข็งทื่อ ทรุดลงไปนอนหงาย เขาตายแล้ว ตายด้วยยาพิษร้ายแรงที่ตงฟางโม่ทาไว้บนกริช

ตงฟางโม่กระอักเลือดออกมา หันกลับไปมองศพบนพื้น พลางหัวเราะ “นี่มันยาพิษที่แม้แต่คนขั้นสร้างฐานยังตายในพริบตาเดียวเชียวนะ”

ความยากจนทำให้เขาต้องคลุกคลีอยู่ในตลาดของผู้บำเพ็ญอิสระอยู่นาน ด้วยสายตาเปล่าเขาพอจะมองออกว่าผู้บำเพ็ญที่พลังฝึกฌานต่ำเตี้ยประมาณไหน

ครั้งนี้เขาเดาว่าผู้บำเพ็ญมารผู้นี้มีพลังเพียงขั้นหลอมลมปราณ โชคดีที่เขาพนันถูก อีกฝ่ายตายแล้ว

เขาดึงกระบี่ออกจากหน้าอก ร่างกายสั่นคลอนเล็กน้อย เสียงที่เจือด้วยสะอื้นดังขึ้น “ท่านพี่”

เด็กน้อยวิ่งเข้ามา โอบกอดขาของเขาพร้อมน้ำตานองหน้า “ฮือ ๆ ท่านพี่ อย่าตายนะ”

ตงฟางโม่ถือกระบี่ไว้ในมือหนึ่ง อีกมือกุมหน้าอกที่เลือดยังซึมไม่หยุด ปลอบเด็กน้อย “ยังไม่ตาย วางใจเถิด”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป