“ช่างเป็นความรักพี่น้องที่น่าซาบซึ้ง แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่ชอบใจ” ดวงตาของผู้บำเพ็ญมารวาบวาวด้วยอารมณ์ดุร้าย มือที่บีบคออาเจาเพิ่มแรงมากขึ้น
ใบหน้าเล็กของอาเจาแดงก่ำ นางดิ้นรนอย่างสุดแรง แต่ก็ค่อย ๆ หมดเรี่ยวแรง
ตงฟางโม่ใช้ทั้งมือทั้งเท้าพยุงตัวลุกขึ้น เงยหน้าก็เห็นภาพที่ทำให้ตาแทบถลน “อาเจา!”
ร่างของเขาระเบิดพลังมหาศาลออกมา ราวกับสายฟ้าฟาด เขาพุ่งเข้าหาผู้บำเพ็ญมารด้วยความเร็วปานสายฟ้า ในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว ก็ฟาดกริชในมือลงไปอย่างแรง
“ฉัวะ!”
มือที่บีบคออาเจาถูกกริชตัดขาด อาเจาหล่นตุบลงกับพื้น
“อ๊าก!!!” ผู้บำเพ็ญมารร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด กุมมือที่ถูกตัดขาดถอยหลังไปหลายก้าว
ตงฟางโม่รีบกระชากมือที่ติดอยู่ที่คอของน้องสาวออก “อาเจา เจ้ายังดีอยู่หรือไม่?”
“แค๊ก ๆ!!!” อาเจาไออย่างรุนแรง ดวงตาหมึกดำเอ่อคลอด้วยน้ำตาใส “แค่ก… ท่านพี่ ระวังด้วย!”
“ชิ!”
เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อดังขึ้น ตงฟางโม่ค่อย ๆ ก้มลงมอง ก็เห็นปลายกระบี่อาบเลือดโผล่ออกมาจากอกข้างซ้ายของเขา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ผู้บำเพ็ญมารหัวเราะลั่น “ตายซะ ไอ้เด็กนั่น…”
ทันใดนั้นร่างของเขาก็แข็งทื่อ ทรุดลงไปนอนหงาย เขาตายแล้ว ตายด้วยยาพิษร้ายแรงที่ตงฟางโม่ทาไว้บนกริช
ตงฟางโม่กระอักเลือดออกมา หันกลับไปมองศพบนพื้น พลางหัวเราะ “นี่มันยาพิษที่แม้แต่คนขั้นสร้างฐานยังตายในพริบตาเดียวเชียวนะ”
ความยากจนทำให้เขาต้องคลุกคลีอยู่ในตลาดของผู้บำเพ็ญอิสระอยู่นาน ด้วยสายตาเปล่าเขาพอจะมองออกว่าผู้บำเพ็ญที่พลังฝึกฌานต่ำเตี้ยประมาณไหน
ครั้งนี้เขาเดาว่าผู้บำเพ็ญมารผู้นี้มีพลังเพียงขั้นหลอมลมปราณ โชคดีที่เขาพนันถูก อีกฝ่ายตายแล้ว
เขาดึงกระบี่ออกจากหน้าอก ร่างกายสั่นคลอนเล็กน้อย เสียงที่เจือด้วยสะอื้นดังขึ้น “ท่านพี่”
เด็กน้อยวิ่งเข้ามา โอบกอดขาของเขาพร้อมน้ำตานองหน้า “ฮือ ๆ ท่านพี่ อย่าตายนะ”
ตงฟางโม่ถือกระบี่ไว้ในมือหนึ่ง อีกมือกุมหน้าอกที่เลือดยังซึมไม่หยุด ปลอบเด็กน้อย “ยังไม่ตาย วางใจเถิด”