ชุนฮวาไม่ทันได้กรีดร้อง นางพบว่าตัวเองขยับตัวไม่ได้ เช่นเดียวกับครั้งก่อนที่ไม่อาจเปล่งเสียงใด ๆ ออกมา
นางมองคนหน้ากากผีที่เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวด้วยความหวาดกลัว พลันได้ยินเสียงที่ไม่อาจแยกได้ว่าเป็นบุรุษหรือสตรีเอ่ยขึ้นว่า "ข้าจะถามอะไรเจ้า"
"ในหมู่บ้านนี้มีคนแปลก ๆ หรือไม่?"
คำถามนี้ทำให้สมองของชุนฮวาประมวลผลไม่ทัน คนแปลก ๆ?
"ก็คือคนที่ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านทั่วไป" คนหน้ากากผีเห็นนางมีสีหน้ามึนงงก็เริ่มหมดความอดทน อยากจะฟันทิ้งให้ตายเสียก็สิ้นเรื่อง
ชุนฮวาพยายามอ้าปากอย่างยากลำบาก "มี"
สิ้นเสียง นางก็พบว่าตัวเองพูดได้แล้ว นางกล่าวว่า "ริมหมู่บ้านมีครอบครัวหนึ่ง เด็กคนนั้นเป็นดาวหายนะ ท่านแม่ของนางเล่นคาถาปีศาจได้..."
คนหน้ากากผีฟังแล้วไม่ใส่ใจนัก แต่เมื่อได้ยินว่ามีคนใช้คาถาปีศาจได้ก็พลันตื่นตัว "คาถาปีศาจอะไร?"
"นางทำให้ข้าพูดไม่ได้ ยังเอากระบองฟาดพื้นดินจนเกิดรอยแยกใหญ่..."
คนหน้ากากผีตกตะลึง "รอยแยก? อยู่ที่ไหน?"
เขาไต่ถามจนรู้ตำแหน่งแน่ชัดแล้วจึงตัดสินใจไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่นานนัก เขาก็มองเห็นรอยแยกน่าสะพรึงกลัวนั้นแต่ไกล รอยแยกกว้างถึงสองจ้าง ฉีกผืนแผ่นดินออกจากกัน
คนหน้ากากผีสะท้านใจยิ่งนัก รอยแยกนี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะก่อขึ้นได้ อย่างน้อยผู้ที่ทำรอยแยกนี้ต้องมีขั้นพลังบำเพ็ญสูงกว่าพวกเขา และสูงกว่ามากทีเดียว อย่างน้อยก็เป็นยอดฝีมือขั้นสร้างฐาน
พวกเขาล้วนเป็นคนที่เจ้านายคัดสรรมาอย่างดีล้วนเป็นหลอมปราณหนึ่ง ส่วนขั้นหลอมปราณระดับสองนั้นแม้แต่เข้าสู่ค่ายกลเคลื่อนย้ายประหลาดนั้นก็ยังเข้าไม่ได้
หลอมปราณหนึ่งปะทะกับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ฝั่งแรกสิบคนก็สู้ฝั่งหลังคนเดียวไม่ได้
ไม่ได้ ๆ ไม่อาจไปปะทะกับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานนั้นได้ มิฉะนั้นมีสิบชีวิตก็ไม่พอให้อีกฝ่ายฆ่า ต้องหาวิธี
ลูกตาของคนหน้ากากผีกลอกไปมา พลันคิดวิธีอันล้ำเลิศขึ้นได้
***
อาเจาและตงฟางโม่กำลังตากสมุนไพรอยู่ เสี่ยวไป๋นอนเอกเขนกอาบแดดอยู่ข้าง ๆ ส่วนเย่เฟิงเก็บตัวฝึกฝีมือทำครัวอยู่ในครัว
ทันใดนั้น เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังมาจากที่ไกล