อาเจาชะงักไป “เอ๊ะ? ทำไมไม่มีบาดแผลล่ะ?”
ตงฟางโม่กล่าวว่า “คงเป็นเพราะบาดแผลนั้นไม่หนักมาก ยาห้ามเลือดที่เจ้าปรุงมีสรรพคุณดีเยี่ยม ข้าพลิกตัวตื่นขึ้นมา แผลก็หายดีแล้ว”
อาเจาได้ฟังคำของเขา ก็เริ่มคลางแคลงใจในตัวเอง “ข้าเก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
ตงฟางโม่: “ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ น้องสาวของข้าย่อมเก่งกาจเช่นนี้มาโดยตลอด”
อาเจาพินิจดูแผ่นอกของเขาอย่างพินอบพิเทา แท้จริงแล้ว นอกเหนือจากกล้ามเนื้ออกที่แน่นหนา ก็ไม่เหลือสิ่งใดอีก
นางเอียงศีรษะน้อยๆ “ที่แท้ข้าก็เก่งกาจถึงเพียงนี้”
ตงฟางโม่: ……
เขาแอบถอนหายใจโล่งอก เชื่อก็ดีแล้ว
อันที่จริง ยาห้ามเลือดของน้องสาวตนไม่จำเป็นต้องมีสรรพคุณวิเศษถึงเพียงนั้น ที่บาดแผลของเขาหายดีคงเป็นเพราะ……
ในห้วงคิดของตงฟางโม่ปรากฏดวงตาสีทองคู่นั้นที่ไร้ซึ่งความรู้สึก คงจะเป็นเพราะผู้นั้นกระมัง คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่?
“ฮึ” เสี่ยวไป๋ที่ยืนเป็นฉากหลังอยู่ตลอดเวลาส่งเสียงเหอะ เอ่ยปากว่า “ยาของเจ้าเพียงแค่ออกฤทธิ์บ้างเท่านั้น ที่บาดแผลของเขาหายดีได้ ล้วนเป็นเพราะข้า”
อาเจาหันไปมองเสี่ยวไป๋ เสี่ยวไป๋สบเข้ากับดวงตาที่เปียกชื้นคู่นั้นของนาง ก็พลันรู้สึกตื่นตัว ท่าทางไม่สู้ดีนัก……
“ฮือๆ เสี่ยวไป๋” อาเจาพุ่งเข้าใส่ สวมกอดเสี่ยวไป๋ไว้ในอ้อมแขน ร่ำไห้โฮ “น่ากลัวเหลือเกิน มีคนชั่วร้ายจะสังหารข้า ท่านพี่ยังเสียเลือดอีกมากมาย ฮือๆ!!”
อาเจาร้องไห้จนน้ำตาน้ำมูกไหลพราก เสี่ยวไป๋ถูกนางกอดไว้ในอ้อมแขนอย่างสิ้นหวัง
ตงฟางโม่ดูเด็กน้อยที่ร่ำไห้โฮอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร เสี่ยวไป๋เห็นเขาพยายามจะปลอบเด็กน้อย จึงเอ่ยว่า “ให้นางร้องไปเถิด ร้องออกมาแล้วจะดีขึ้น”
ตงฟางโม่: ……
เขาอดไม่ได้ที่จะมองเสี่ยวไป๋อีกหลายตา “คือว่า……”
“เหตุใด?” เสี่ยวไป๋รู้สึกว่าสายตาที่เขามองตนนั้นแปลกประหลาด
ตงฟางโม่ถามว่า “เจ้าช่วยข้าหรือ?”
เสี่ยวไป๋: “ก็นับว่าใช่ เจ้าจงขอบคุณข้าให้ดีเถิด”
ตงฟางโม่ถามอีกว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้าเป็นอสูรวิญญาณชนิดใด?”
เสี่ยวไป๋: “ข้าเป็นสัตว์เทพ”
ตงฟางโม่: “สัตว์เทพอะไร?”
“ไม่บอกเจ้า”
“……”
“อาเจา” เสียงใสดังกังวานแฝงด้วยความร้อนรนดังขึ้น