อาเจาฟังถึงตรงนี้ก็กำหมัดแน่น เขาคือวายร้ายที่ท่านแม่ตามหามาตลอด
นางจ้องมองชายชุดดำอย่างไม่ละสายตา พลางคิดว่า นางจะจับวายร้ายคนนี้ได้หรือไม่? แต่จะจับเขายังไงได้?
ชายผู้นั้นเดินออกมาจากแปลงผัก มองเด็กน้อยกับสุนัขใต้ชายคา พยายามยิ้มอย่างเป็นมิตร "แม่หนูน้อย ข้ามีเรื่องอยากถามสักหน่อย"
ลูกตาของอาเจากลอกไปมา นางมองแปลงผักที่ถูกเหยียบเป็นรอยเท้า มือหนึ่งเท้าสะเอว "ท่านลุง ท่านเหยียบแปลงผักของข้าเสียแล้ว ต้องขอโทษข้าก่อน"
ชายผู้นั้น: …
"ขออภัย" ชายผู้นั้นกัดฟันเอ่ยขอโทษเด็กน้อยตรงหน้า พลางคิดในใจว่า พอเขาสืบเรื่องที่ต้องการรู้ได้แล้ว จะสังหารนางทันที
"เช่นนั้นท่านช่วยข้าจัดการแปลงผักให้เรียบร้อยด้วย" อาเจาพูดกับเขา
ผู้บำเพ็ญมารชุดดำคิดในใจ: สังหารนางเสียเลยดีกว่า เด็กน้อยน่ารำคาญเหลือเกิน
"ท่านช่วยข้าปรับแปลงผักให้เรียบ ข้าจะบอกทุกอย่างที่ท่านอยากรู้" อาเจาสังเกตเห็นสีหน้าหม่นลงของอีกฝ่าย จึงรีบพูด
ผู้บำเพ็ญมารมองเด็กน้อย แล้วมองแปลงผักที่ถูกเหยียบเป็นรอยเท้าของตน นั่งลงจัดแปลงผักให้ นางยื่นมือจะเกลี่ยแปลงผักให้เรียบ
เห็นเขาหันหลังให้ อาเจารวบรวมความกล้า คว้าเก้าอี้ไม้ทึบหนักข้างๆ วิ่งเข้าไปหาผู้บำเพ็ญมาร
เสี่ยวไป๋สูดหายใจเย็น อยากจะห้ามนางที่หาที่ตาย แต่ก็ไม่รู้จะห้ามอย่างไร ได้แต่วิ่งตามไป
ผู้บำเพ็ญมารได้ยินเสียงฝีเท้าตึกตักของเด็กน้อยจากด้านหลัง ก็ไม่ได้คิดมาก คิดว่าเด็กน้อยมาดูแปลงผักที่จัดการแล้ว มองมือที่เปื้อนดิน สะบัดมืออย่างรังเกียจ อีกครู่เดียวจะต้องสังหารนางให้ได้…
"ปัง!"
ผู้บำเพ็ญมารรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ท้ายทอย ร่างกายแข็งค้าง หันกลับไปช้าๆ เห็นเด็กน้อยถือเก้าอี้ไม้ทึบหนัก ใบหน้าแสดงความไม่อยากเชื่อ เบิกตากว้าง "เจ้า…"
อาเจาเห็นเขาไม่สลบ ตกใจจนสะดุ้ง ไม่รอให้พูดจบ ยกเก้าอี้ไม้ทึบขึ้น ฟาดลงไปอีกอย่างแรง
ปัง!
เสียงดังสนั่น เก้าอี้ไม้ทึบแข็งแรงในมือของอาเจาแตกกระจาย
ร่างของผู้บำเพ็ญมารโซเซ เขายื่นมือชี้มาที่อาเจา "…เจ้า…"