หรือว่า……
แววตาของเสี่ยวไป๋จับจ้องไปที่เย่เฟิง เป็นไปได้หรือไม่ว่าร่างกายของบุรุษผู้นี้ไม่มีสิ่งเจือปนหลงเหลืออยู่แล้ว? เขาเป็นใครกันแน่?
ผู้บำเพ็ญไม่ว่าจะอยู่ในระดับใดล้วนมีสิ่งเจือปนสะสมอยู่ในกายเสมอ
เว้นแต่ผู้นั้นจะบรรลุเป็นเซียน……
ไม่ ไม่ ไม่ เสี่ยวไป๋ตัดความคิดเหลวไหลนั้นทิ้งไป ในใจคิดว่า เป็นไปได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้หรอก
อาเจาที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยว่า "ข้าจะไปหลอมโอสถชะล้างสวรรค์อีกสักเตา"
เสี่ยวไป๋ละสายตามามองเด็กน้อย ที่จริงแล้ว ต่อให้เย่เฟิงประหลาดและลึกลับเพียงไหนก็เทียบนางไม่ได้
ตำหนักมาร
"นายท่าน ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ"
ผู้ที่กำลังพักผ่อนโดยหลับตาอยู่ลืมตาขึ้นทันที "ความเคลื่อนไหวอะไร?"
"หน่วยสอดแนมพบเมฆห่าเหินปรากฏเหนือผาเมี่ยเซียน แต่เมฆห่าเหินนั่นไม่ได้ฟาดลงมาก็สลายไปแล้ว"
"ฮ่า ต้องเป็นผู้นั้นปรากฏตัวแน่" ชายตาแดงมีสีหน้าบิดเบี้ยว "ใต้ผาเมี่ยเซียนไม่เพียงแต่ปิดกั้นการสอดแนมของผู้อื่น แม้แต่วิถีสวรรค์ยังอำพรางได้ เมฆห่าเหินนั่นต้องสัมผัสได้ถึงความผิดปกติใต้ผา แต่ค้นหาต้นตอความผิดปกติไม่พบจึงสลายไป"
ชายตาแดงพูดถึงตรงนี้ก็สั่งทันที "ส่งคนเข้าไปจัดการเจ้าหมอนั่นซะ"
"……ใต้ผามีค่ายกล คนของเราเข้าไปไม่ได้" ลูกน้องลังเลเอ่ย
ชายตาแดง "คนที่มีการฝึกฌานเข้าไปไม่ได้ก็จริง แต่ให้หาคนฝึกฌานต่ำ ๆ ถือสมบัติวิเศษอำพรางการฝึกฌานเข้าไป บอกพวกมันว่าหากทำภารกิจสำเร็จ ข้าจะปูนบำเหน็จอย่างงาม"
**
ระหว่างที่อาเจาหลอมโอสถชะล้างสวรรค์ต่อ ตงฟางโม่กุมท้องเดินโซเซกลับมา
ยังไม่ทันเข้าใกล้ อาเจาก็ดมได้กลิ่นเหม็นคลุ้ง เด็กน้อยรีบยกมือปิดจมูก "ท่านพี่ เหม็น!"
ตงฟางโม่หยุดเท้า ก้มลงมองผิวหนังของตน มีโคลนดำหนาเตอะส่งกลิ่นเหม็นฉุน
เขายิ้มขื่น เอ่ยถาม "อาเจา เจ้าให้ข้ากินสิ่งใดเข้าไป……"
ยังถามไม่จบ ท้องก็บิดเกร็ง เขาจึงต้องรีบก้าวเท้าออกไปจัดการธุระท้อง
อาเจามองเงาร่างเขาไกลออกไปด้วยความเป็นห่วง หันไปถามเสี่ยวไป๋ "ท่านพี่เป็นเช่นนี้ไม่เป็นไรแน่นะ?"