น่าประหลาดใจนัก มันคอยเฝ้าดูเด็กน้อยต้มยาอยู่ข้าง ๆ ทุกขั้นตอนและปริมาณสมุนไพรล้วนเหมือนเดิม
สายตามันตกลงบนกองสมุนไพรข้าง ๆ หรือว่าคราวนี้สมุนไพรมีคุณภาพดีขึ้น?
อาเจายกถังไม้เล็กที่บรรจุน้ำโอสถหุ่ยชุนจนเต็มมาถึงข้างกายตงฟางโม่ กำลังจะเอ่ยเรียกให้ตื่น ตงฟางโม่ซึ่งนอนหลับสนิทบนเสื่อหญ้ากลับลืมตาขึ้นทันที
แววตาเขาใสกระจ่าง ทว่ามีไอสังหารและความระแวดระวังแฝงอยู่ แต่เมื่อเห็นเงาร่างเล็กข้างตัว เขาก็ชะงักไป "อาเจา?"
"อื้ม ข้าเอง" อาเจาไม่ทันสังเกตความผิดปกติ ยกถังน้ำโอสถหุ่ยชุนเข้าไปใกล้ "พี่ชายตื่นแล้วก็ดี ข้าต้มยาให้พี่ รีบดื่มเถิด ดื่มแล้วแผลจะได้หายเร็วขึ้น"
ตงฟางโม่เลื่อนมือที่เคยลูบไปทางมีดสั้นที่เอวออกอย่างแนบเนียน ก่อนสายตาจะตกลงบนถังน้ำยาสีดำสนิท เขากล่าว "ยาที่เจ้าต้ม?"
บ้านไหนต้มยาทีเป็นถังใหญ่ขนาดนี้? ยาถังนี้ให้น้องสาวเขาแช่ตัวได้เลย
ตงฟางโม่นึกว่าอาเจาไม่รู้วิธีต้มยา ควบคุมปริมาณไม่ถูก หากดื่มไปสักอึกจะเป็นอันตรายหรือไม่ เพราะน้องสาวยังเด็ก ควบคุมปริมาณไม่ดีอาจถึงตายได้
ขณะกำลังจะปฏิเสธ เขากลับได้กลิ่นที่คุ้นเคย จึงถามด้วยความประหลาดใจ "นี่มันโอสถหุ่ยชุน?"
"อื้ม" อาเจาพยักหน้าหนักแน่น "ข้าต้มเอง ท่านแม่ท่านพ่อกับเสี่ยวไป๋บอกว่ามันมีประโยชน์มาก"
"พี่รีบดื่มยาตอนยังร้อนเถิด" อาเจาขยับถังไม้เข้าไปอีก "ดื่มแล้วจะได้ไม่เจ็บ"
ตงฟางโม่คิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อสบแววตาห่วงใยของเด็กน้อย คำพูดนั้นก็เอ่ยไม่ออก เขาได้แต่ถอนใจเงียบ ๆ ตัดสินใจดื่มสักสองสามอึกถือว่าเอาใจเด็ก ให้เธอสบายใจ
ตงฟางโม่มองถังไม้ตรงหน้ารู้สึกลำบากใจ จะดื่มจากถังโดยตรง?