เท้าสะเอวเชิดหน้า! ทั้งบ้านหนูเก็บมาเองนะ!

ตอนที่ 40 ฝีมือทำกับข้าวของท่านพ่อแย่จนร้องไห้

9 นาที· 2.1K คำ

เสี่ยวไป๋: "ให้พี่ชายของเจ้าไปสั่งสอนพวกนั้นโดยตรงเลย"

อาเจา: "ไม่ตัดผมพวกนั้นแล้วหรือ?"

ก่อนหน้านี้เสี่ยวไป๋คิดวิธีแก้แค้นด้วยการตัดผมของต้าเป่าและพรรคพวกให้เกลี้ยง แต่เพราะที่บ้านมีธุระมากมาย วิธีนี้เลยไม่ได้ลงมือทำสักที

เสี่ยวไป๋: "ไปสั่งสอนพวกมันก่อน แล้วค่อยตัดผมให้เกลี้ยง"

อาเจาพูดว่า: "ที่จริงข้าก็สั่งสอนพวกเขาได้นะ"

เสี่ยวไป๋: "เจ้าไม่เข้าใจ พี่ชายเจ้าเป็นเด็กโตแล้ว แถมยังเป็นนักสู้ฝีมือดี ให้เขาไปจัดการพวกนั้น ส่วนเรายืนดูอยู่ข้าง ๆ แค่นี้ก็สะใจกันใหญ่แล้ว"

อาเจาเอียงศีรษะน้อย ๆ: "เป็นเช่นนั้นรึ?"

"แน่นอน"

"แต่พี่ชายยังบาดเจ็บไม่หายเลย"

"รอให้หายดีแล้วก็พาเขาไป" เสี่ยวไป๋นึกอะไรออกเลยเสริมว่า "เจ้าหมักโอสถน้ำให้เขามาก ๆ หน่อย เดี๋ยวก็หายเร็วนัก"

มันช่างฉลาดนัก ให้พี่ชายของอาเจาดื่มน้ำโอสถหุ่ยชุนให้เกลี้ยงทั้งหมด มันก็ไม่ต้องดื่มอีกแล้ว~~~

ยอดเยี่ยมยิ่งนัก~

"ดี ข้าจะหมักเพิ่ม" พอพูดถึงการปรุงโอสถ อาเจาก็ตื่นตัวขึ้นกว่าเดิม

หลังจากอาเจาอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ กลับมายังที่พัก ก็พบว่าตงฟางโม่ตื่นแล้ว นางดีใจเป็นอย่างยิ่ง วิ่งเข้าไปหาเขา: "พี่ชาย ท่านตื่นแล้ว~"

ตงฟางโม่มองเด็กน้อยร่าเริงแล้วยิ้ม "อืม พึ่งตื่น"

"ท่านหิวยามใด? ท่านพ่อต้มโจ๊กไว้ ข้าจะไปเอามาให้" อาเจาพูดพลางจะลุกไปตักโจ๊ก

"ข้าเอามาให้แล้ว" เย่เฟิงปรากฏตัวด้านหลังอาเจา ยื่นโจ๊กร้อนระอุให้ตงฟางโม่ "ระวังร้อน"

ชามของบ้านอาเจาเปลี่ยนไปแล้ว จากเปลือกหอยน้ำจืดมาเป็นกระบอกไม้ไผ่สั้น จุได้มากขึ้นกว่าเดิม

ตงฟางโม่เอ่ยขอบคุณแล้วรับไว้ เขาสังเกตว่าเด็กน้อยจ้องมองเขาตาแป๋วไม่ยอมห่างเลยสักนิด เขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วถาม: "เจ้ากินก่อนไหม?"

"ไม่ต้อง ทางนั้นยังมีอีก ข้าอยากดูพี่ชายกิน" อาเจาส่ายศีรษะ ปฏิเสธน้ำใจของเขา

ดูเขากิน? ตงฟางโม่ถูกความคิดของเด็กน้อยทำให้ขบขัน เขาหยิบช้อนไม้ไผ่ตักโจ๊กไก่ฉีกกับผักป่าที่ดูหน้าตาไม่เลวส่งเข้าปาก

ทันทีที่โจ๊กไก่ฉีกผักป่าเข้าปาก รอยยิ้มบนใบหน้าของตงฟางโม่ก็แข็งค้าง นี่มันอะไร?

"พี่ชาย?" อาเจาสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของตงฟางโม่ "เป็นอะไรไป?"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป