เสี่ยวไป๋: "ให้พี่ชายของเจ้าไปสั่งสอนพวกนั้นโดยตรงเลย"
อาเจา: "ไม่ตัดผมพวกนั้นแล้วหรือ?"
ก่อนหน้านี้เสี่ยวไป๋คิดวิธีแก้แค้นด้วยการตัดผมของต้าเป่าและพรรคพวกให้เกลี้ยง แต่เพราะที่บ้านมีธุระมากมาย วิธีนี้เลยไม่ได้ลงมือทำสักที
เสี่ยวไป๋: "ไปสั่งสอนพวกมันก่อน แล้วค่อยตัดผมให้เกลี้ยง"
อาเจาพูดว่า: "ที่จริงข้าก็สั่งสอนพวกเขาได้นะ"
เสี่ยวไป๋: "เจ้าไม่เข้าใจ พี่ชายเจ้าเป็นเด็กโตแล้ว แถมยังเป็นนักสู้ฝีมือดี ให้เขาไปจัดการพวกนั้น ส่วนเรายืนดูอยู่ข้าง ๆ แค่นี้ก็สะใจกันใหญ่แล้ว"
อาเจาเอียงศีรษะน้อย ๆ: "เป็นเช่นนั้นรึ?"
"แน่นอน"
"แต่พี่ชายยังบาดเจ็บไม่หายเลย"
"รอให้หายดีแล้วก็พาเขาไป" เสี่ยวไป๋นึกอะไรออกเลยเสริมว่า "เจ้าหมักโอสถน้ำให้เขามาก ๆ หน่อย เดี๋ยวก็หายเร็วนัก"
มันช่างฉลาดนัก ให้พี่ชายของอาเจาดื่มน้ำโอสถหุ่ยชุนให้เกลี้ยงทั้งหมด มันก็ไม่ต้องดื่มอีกแล้ว~~~
ยอดเยี่ยมยิ่งนัก~
"ดี ข้าจะหมักเพิ่ม" พอพูดถึงการปรุงโอสถ อาเจาก็ตื่นตัวขึ้นกว่าเดิม
หลังจากอาเจาอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ กลับมายังที่พัก ก็พบว่าตงฟางโม่ตื่นแล้ว นางดีใจเป็นอย่างยิ่ง วิ่งเข้าไปหาเขา: "พี่ชาย ท่านตื่นแล้ว~"
ตงฟางโม่มองเด็กน้อยร่าเริงแล้วยิ้ม "อืม พึ่งตื่น"
"ท่านหิวยามใด? ท่านพ่อต้มโจ๊กไว้ ข้าจะไปเอามาให้" อาเจาพูดพลางจะลุกไปตักโจ๊ก
"ข้าเอามาให้แล้ว" เย่เฟิงปรากฏตัวด้านหลังอาเจา ยื่นโจ๊กร้อนระอุให้ตงฟางโม่ "ระวังร้อน"
ชามของบ้านอาเจาเปลี่ยนไปแล้ว จากเปลือกหอยน้ำจืดมาเป็นกระบอกไม้ไผ่สั้น จุได้มากขึ้นกว่าเดิม
ตงฟางโม่เอ่ยขอบคุณแล้วรับไว้ เขาสังเกตว่าเด็กน้อยจ้องมองเขาตาแป๋วไม่ยอมห่างเลยสักนิด เขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วถาม: "เจ้ากินก่อนไหม?"
"ไม่ต้อง ทางนั้นยังมีอีก ข้าอยากดูพี่ชายกิน" อาเจาส่ายศีรษะ ปฏิเสธน้ำใจของเขา
ดูเขากิน? ตงฟางโม่ถูกความคิดของเด็กน้อยทำให้ขบขัน เขาหยิบช้อนไม้ไผ่ตักโจ๊กไก่ฉีกกับผักป่าที่ดูหน้าตาไม่เลวส่งเข้าปาก
ทันทีที่โจ๊กไก่ฉีกผักป่าเข้าปาก รอยยิ้มบนใบหน้าของตงฟางโม่ก็แข็งค้าง นี่มันอะไร?
"พี่ชาย?" อาเจาสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของตงฟางโม่ "เป็นอะไรไป?"