เย่เฟิงรับไว้ในมือเช่นกัน ในใจอดทึ่งในความคล่องแคล่วของสหายหลี่ไม่ได้ ถูกแล้ว จะต้องปีนต้นไม้ไปทำไม เพียงแค่ใช้เท้าก็พอ
แต่ว่า…
เย่เฟิงขมวดคิ้วมองใบไม้เหี่ยวเหลืองในมือ ใบไม้นี้ให้ความรู้สึกน่ารังเกียจอย่างประหลาด
เย่เฟิงหันไปหาหลี่จิงเสวี่ยที่อยู่ข้างกาย "สหายหลี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
"เป็นไอมาร" หลี่จิงเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
เย่เฟิงตะลึงงันไปชั่วขณะ "ไอมาร?"
***
นอกหมู่บ้านเทียนปี้
อาเจามองตงฟางโม่พลางเอ่ยถาม "ท่านพี่ เจ้าจะไปจริง ๆ หรือ? ป้าสะใภ้กับพวกท่านล้วนเป็นคนเลว"
ตงฟางโม่ลูบศีรษะนาง "ไม่เป็นไร ข้าจะดูสถานการณ์เอา ไม่ต้องห่วง"
อาเจา "ข้าไปกับเจ้าดีหรือไม่?"
ตงฟางโม่ส่ายหน้า "เจ้ารออยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังก็พอ ข้าจะกลับมาในไม่ช้า"
อาเจายังคงลังเล ตงฟางโม่กล่าวว่า "หากข้าไม่ไปแลกเปลี่ยนของ พวกเราก็จะไม่มีภาชนะทำครัวอีกต่อไป เจ้าเองก็ไม่มีสิ่งใดไว้ต้มปรุงโอสถเช่นกัน"
หลังจากที่อาเจาทำให้กระทะใบเก่าซึ่งเป็นเพียงหนึ่งเดียวในบ้านแตกระเบิด ตงฟางโม่จึงตัดสินใจไปหาชาวบ้านเพื่อแลกเปลี่ยนภาชนะทำครัว ทางที่ดีควรได้กระทะเหล็กมาสักใบ เช่นนั้นแล้วน้องสาวของเขาจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องกระทะระเบิดอีกในยามต้มปรุงโอสถ
"แต่พวกเราไม่มีสิ่งใดไปแลกเปลี่ยนเลยนะ" อาเจากล่าว
ตงฟางโม่ตบกระบอกยาห้ามเลือดที่ติดอยู่ตรงเอว "ใครว่าไม่มี ยาห้ามเลือดที่เจ้าหลอมล้วนเป็นของดี"
อาเจาแก้มป่องไม่เอื้อนเอ่ย
ตงฟางโม่เห็นดังนั้นจึงถาม "เจ้าไม่อยากเอายาห้ามเลือดไปแลกเปลี่ยนของหรือ?"
"ป้าสะใภ้กับพวกท่านเป็นคนเลว ข้าไม่มีทางให้ยาห้ามเลือดที่ข้าหลอมขึ้นมาแก่พวกนางเด็ดขาด" อาเจากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
"เชื่อฟังหน่อย ข้าจะไม่เอาไปแลกมากเกินไป เจ้าวางใจเถิด" ตงฟางโม่เห็นท่าทางนางเช่นนั้นก็รู้ว่าเป็นจิตใจแบบเด็ก ๆ จึงลูบศีรษะนางพลางกล่าว "รอข้านำกระทะเหล็กกลับมาให้เจ้า เจ้าอยากต้มปรุงโอสถมากเพียงใดก็ล้วนไม่มีปัญหา"
อาเจาเอียงศีรษะใคร่ครวญแล้วรู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล จึงยินยอมให้เขานำยาห้ามเลือดที่นางหลอมขึ้นไปแลกเปลี่ยนสิ่งของ
ตงฟางโม่ให้นางรออยู่ข้างนอกหมู่บ้าน ส่วนตัวเขาเข้าไปในหมู่บ้านตามลำพัง