"ต้องกินยาหรือ? ข้าเพิ่งไปเก็บสมุนไพรกับท่านแม่มามากมายเลยนะ" อาเจาพูดพลางดันตะกร้าสะพายหลังใบใหญ่และใบเล็กมาไว้ตรงหน้าเสี่ยวไป๋ แล้วเทสมุนไพรในนั้นกราว ๆ ออกมาให้ดู
เสี่ยวไป๋ตรวจดูแล้วก็กล่าวว่า "สมุนไพรพวกนี้ไม่พอ ยังขาดอีกหลายอย่าง"
"เช่นนั้นข้าจะไปเก็บเพิ่ม" อาเจาว่าพลางลุกขึ้นเตรียมสะพายตะกร้าสะพายหลังใบน้อยของนางไปเก็บสมุนไพร
"เดี๋ยวก่อน ข้าพูดยังไม่ทันจบ เจ้ารีบร้อนอันใด" เสี่ยวไป๋ขวางนางไว้
อาเจาน้ำตาคลอมองดูมัน เสี่ยวไป๋กล่าวว่า "การจะฟื้นฟูรากฐานปราณที่เสียหายหนักของท่านแม่เจ้า จำต้องใช้โอสถนามว่า 'ชุ่ยหลิงตัน' "
"ชุ่ยหลิงตัน?"
"ใช่ ชุ่ยหลิงตัน เพียงท่านแม่เจ้ากินโอสถนี้เข้าไป ก็จะมีโอกาสหลอมรากฐานที่เสียหายนั้นขึ้นใหม่ เมื่อรากฐานปราณฟื้นคืนดีแล้ว นางก็จะได้หวนคืนสู่หนทางแห่งการบำเพ็ญเซียนอีกครา"
"ดีเหลือเกิน! เช่นนั้นข้าจะไปหาชุ่ยหลิงตันนี่ได้ที่ใด?" อาเจารีบถาม
เสี่ยวไป๋บอกนางว่า "ชุ่ยหลิงตันต้องผ่านการหลอมปรุง เจ้าต้องรวบรวมสมุนไพรที่ใช้หลอมให้ครบก่อน แล้วค่อยตามหาจอมโอสถมาปรุงโอสถนี้ขึ้น"
อาเจากะพริบตาปริบ ๆ "หลอม?"
เสี่ยวไป๋ชะงัก มองเด็กน้อยตรงหน้าที่ยังไม่รู้ประสา ใคร่ครวญว่าจะอธิบายเรื่องการหลอมโอสถให้นางฟังอย่างไรดี คิดแล้วจึงว่า "ก็เหมือนเจ้าเอากระทะผัดข้าวทำกับข้าวนั่นล่ะ โอสถที่หลอมเสร็จแล้วก็รักษาโรคได้ อาหารก็ให้อิ่มท้อง"
อาเจาเข้าใจถ่องแท้ นางว่า "เหมือนทำกับข้าวอย่างนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าหลอมโอสถเองได้ไหม? ข้าจะหลอมชุ่ยหลิงตันให้ท่านแม่"