“ไข่ไก่ในบ้านข้าอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว อาเจา เมื่อเห็นแก่ไข่พวกนี้และท่านปู่ของเจ้า จะให้ท่านแม่ของเจ้าแก้เวทอธรรม… เวทเซียนนั่นได้หรือไม่ หรือว่าจะย้ายมาใส่ร่างข้าก็ได้”
เสี่ยวไป๋มองบุรุษตรงหน้าอย่างแปลกใจกว่าเดิม แล้วร้องจิ๊จ๊ะสองที “ชายคนนี้ใช้ได้ ตอนเป็นสามีเป็นพ่อคนช่างมีความรับผิดชอบ”
อาเจาได้ยินคำพูดของมัน ก็ชะงักไป พ่อหรือ
พ่อของต้าเป่าเห็นเด็กน้อยไม่ส่งเสียง ก็ก้าวเข้ามาใกล้อีกสองก้าวโดยไม่รู้ตัว “อาเจา…”
อาเจาได้สติ ถอยหลังไปสองก้าวอย่างระแวดระวัง พ่อของต้าเป่าเห็นดังนั้นก็หยุดฝีเท้าอย่างกระอักกระอ่วน
อาเจามองเขาแล้วเอ่ยว่า “ท่านรอก่อน ข้าจะไปถามท่านแม่”
พ่อของต้าเป่าได้ฟัง สีหน้าก็ฉายแววยินดี “ได้ ก็ต้องรบกวนเจ้าไปถาม… เทพธิดา”
อาเจาให้เขาไปอยู่ห่างจากกระท่อมเก่าทรุดโทรมหลังนั้น พ่อของต้าเป่ากลัวจะทำให้หลี่จิงเสวี่ยไม่พอใจ จนเสกเวทให้เขาพูดไม่ได้เช่นกัน
อาเจาเห็นเขาอยู่ไกลจากกระท่อมแล้วจึงเดินเข้าไปข้างใน นางมาอยู่ตรงหน้าท่านแม่ของตนแล้วมองดู ยืนยันได้ว่านางยังมีลมหายใจ ก็คลายใจลงเล็กน้อย
เสี่ยวไป๋ถามนางว่า “เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป”
อาเจาไม่ได้ตอบคำถามของมันในทันที แต่กลับถามว่า “ท่านแม่ทำคาถาอะไรให้ท่านป้าสะใภ้”
“คาถาต้องห้ามเอ่ยวาจา” เสี่ยวไป๋บอกนาง “ผู้ร่ายคาถาโดยปกติไม่อยากได้ยินเสียงของผู้ถูกกระทำ จึงร่ายคาถานี้”
พูดมาถึงตรงนี้ เสี่ยวไป๋ก็กล่าวว่า “ท่านป้าสะใภ้ของเจ้าก็สมควรแล้ว ด่าทอได้หยาบคายกว่าเดิมเสียอีก”
“แต่ว่า…” เสี่ยวไป๋นึกอะไรขึ้นได้ก็พูดว่า “พลังวิญญาณของท่านแม่เจ้าเหลือไม่มาก ท่านป้าสะใภ้ของเจ้าพรุ่งนี้ก็จะพูดได้แล้ว”