ชาวบ้านรอบด้านตะโกนกึกก้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความฮึกเหิม โกรธเกรี้ยว และยังแฝงความบ้าคลั่ง พวกเขากวัดแกว่งเครื่องมือการเกษตรในมือ พร้อมสาวเท้าก้าวเข้าหาหลี่จิงเสวี่ย
เสี่ยวไป๋ขนทั้งตัวลุกชัน ขู่คำรามใส่พวกเขา: "พวกเจ้าพวกน่ารังเกียจ คิดจะทำอะไร!"
อาเจาหวาดหวั่นพลางคว้าชายเสื้อท่านแม่ไว้แน่น เมื่อเห็นชาวบ้านที่เคลื่อนเข้ามาเหมือนอสูรกาย นางก็รวบรวมความกล้าก้าวไปหนึ่งก้าว: "ท่านแม่ของข้าไม่ใช่หญิงอธรรม..."
นางยังพูดไม่ทันจบ หลี่จิงเสวี่ยก็ขวางอยู่ตรงหน้านาง อาเจาชะงัก หลี่จิงเสวี่ยหันกลับมาฉีกยิ้มให้นาง: "อาเจาอย่ากลัว ข้าอยู่ที่นี่"
หลี่จิงเสวี่ยปลอบโยนบุตรสาวผู้หวาดหวั่นเสร็จ ก็หันไปมองชาวบ้านที่ค่อยๆ รุกคืบเข้ามา ใบหน้านางไร้อารมณ์ยิ่งนัก นางโบกไม้เท้าในมือเบาๆ ครั้งหนึ่ง ไม้เท้าวาดครึ่งวงกลมกลางอากาศ
ท่วงท่าดูเหมือนเป็นไปตามอำเภอใจ หรือเหมือนโบกสะบัดด้วยความลนลาน
แม่ของอาสือเห็นดังนั้น คิดว่านางถูกขวัญเสียจนเสียสติ กำลังจะหัวเราะเยาะเย้ย ก็พลันเกิดเสียงตูมกัมปนาท
พื้นดินสะเทือน พลังปราณอันรุนแรงซัดชาวบ้านที่กรูกันเข้ามาปลิวกระเด็น ร่วงระเนระนาดล้มลงกับพื้น
"โอ๊ย"
ชาวบ้านล้มลงบนพื้นส่งเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด
พ่อของอาสือร่างกำยำแข็งแรงกว่าเล็กน้อย ไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง เขาใช้ทั้งมือทั้งเท้ายันตัวลุกขึ้น เมื่อเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน เลือดแทบแข็งตัว
พื้นดินเบื้องหน้าหลี่จิงเสวี่ยราวห้าฉื่อปรากฏรอยแยกยาวเหยียด รอยแยกกว้างประมาณสามฉื่อ ยาวห้าจ้าง มันฉีกผืนแผ่นดินเป็นร่องลึกจนหยั่งไม่ถึง ชนิดที่ชายฉกรรจ์ตกไปก็ปีนไม่ขึ้น