เท้าสะเอวเชิดหน้า! ทั้งบ้านหนูเก็บมาเองนะ!

ตอนที่ 47 รับประทานโอสถชะล้างสวรรค์

8 นาที· 1.9K คำ

ตงฟางโม่ช่วยนางขัดเตาหลอมที่ก้นหม้อไหม้จนสะอาดเอี่ยม เขามองเด็กน้อยผู้ห่อเหี่ยวแล้วเอ่ยว่า “หรือว่า วันนี้เราหยุดหลอมก่อนดีหรือไม่? พักสักหน่อย ค่อยหลอมวันหลัง”

“ไม่” อาเจาปฏิเสธข้อเสนอของเขา แววตาฉายเปลวไฟร้อนแรง น้ำเสียงหนักแน่นว่า “ข้าจะหลอมต่อ”

นางกล่าวพลางถกแขนเสื้อขึ้นหลอมโอสถต่อ ตงฟางโม่เห็นเด็กน้อยขะมักเขม้นก็ไม่กล้ารบกวนนาง

อาเจาเริ่มเติมสมุนไพร ใส่ฟืน ก่อไฟ เติมน้ำ...

เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

อาเจาเติมสมุนไพรทั้งหมดจนหมด เฝ้ามองเตาหลอมทมิฬอย่างใจจดใจจ่อ

นางจ้องอยู่นานก็ไม่เห็นควันขาวลอยออกจากเตา

นางหยิบผ้าขี้ริ้วข้าง ๆ ขึ้นมา ยกฝาเตาหลอมขึ้นอย่างระมัดระวัง ชะโงกหน้ามองดูด้านใน เห็นรูปร่างของโอสถเลือนราง

อาเจาค่อย ๆ คว่ำเตาหลอมลง เม็ดโอสถสีน้ำตาลขนาดเท่าเล็บนิ้วก้อยกลิ้งออกจากเตา

นางเขย่าเตาอีกครั้ง ไม่มีโอสถออกมาแล้ว อาเจาคิด: สำเร็จ? เม็ดเดียว?

อาเจาจ้องมองโอสถสีน้ำตาลผิวกลมเกลี้ยงด้วยแววกังขา หมอบลงใช้กิ่งไม้เขี่ยดู

เม็ดโอสถนี้สีไม่เหมือนโอสถหุ่ยชุน และไม่มีลายโอสถด้วย

สำเร็จ? หรือล้มเหลว?

“สำเร็จแล้วหรือ?” เสี่ยวไป๋ซึ่งคอยสังเกตเด็กน้อยอยู่ตลอดแวบเข้ามาใกล้

อาเจา: “ไม่รู้สิ มันดูไม่เหมือนโอสถหุ่ยชุน”

เสี่ยวไป๋ตรวจดูโอสถชะล้างสวรรค์นั้นแล้วกล่าว “สำเร็จแล้ว เป็นโอสถที่ปกติมาก”

อาเจางงเล็กน้อย: “อย่างนั้นหรือ?”

เสี่ยวไป๋: “ใช่แล้ว”

โอสถหุ่ยชุนสีน้ำตาลอมดำที่เจ้าหลอมก่อนหน้านี้ต่างหากที่ไม่ปกติ

เสี่ยวไป๋มองโอสถสีเหลืองแกมน้ำตาลเบื้องหน้านี้แล้วรู้สึกซาบซึ้งใจ ในที่สุดก็หลอมโอสถสีปกติออกมาได้

อาเจายื่นนิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบโอสถชะล้างสวรรค์เม็ดนั้นขึ้นมา “ข้าชิมดูนะ?”

หางเสี่ยวไป๋สะบัดพลิ้ว: “ชิมเถิด มีประโยชน์ต่อเจ้าด้วย แต่ว่าเจ้า...”

ยังพูดไม่ทันจบ อาเจาก็ยัดโอสถชะล้างสวรรค์เข้าปาก เคี้ยวกร้วม ๆ อืม ไม่ขม มีกลิ่นยาจาง ๆ

อาเจากินโอสถชะล้างสวรรค์จนหมด สบตาซับซ้อนของเสี่ยวไป๋เข้า นางถามว่า “เป็นอะไรไป?”

“ข้ายังพูดไม่จบเลย เจ้ารีบกินมันเข้าไปได้อย่างไร” เสี่ยวไป๋กล่าว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป