ตงฟางโม่ช่วยนางขัดเตาหลอมที่ก้นหม้อไหม้จนสะอาดเอี่ยม เขามองเด็กน้อยผู้ห่อเหี่ยวแล้วเอ่ยว่า “หรือว่า วันนี้เราหยุดหลอมก่อนดีหรือไม่? พักสักหน่อย ค่อยหลอมวันหลัง”
“ไม่” อาเจาปฏิเสธข้อเสนอของเขา แววตาฉายเปลวไฟร้อนแรง น้ำเสียงหนักแน่นว่า “ข้าจะหลอมต่อ”
นางกล่าวพลางถกแขนเสื้อขึ้นหลอมโอสถต่อ ตงฟางโม่เห็นเด็กน้อยขะมักเขม้นก็ไม่กล้ารบกวนนาง
อาเจาเริ่มเติมสมุนไพร ใส่ฟืน ก่อไฟ เติมน้ำ...
เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
อาเจาเติมสมุนไพรทั้งหมดจนหมด เฝ้ามองเตาหลอมทมิฬอย่างใจจดใจจ่อ
นางจ้องอยู่นานก็ไม่เห็นควันขาวลอยออกจากเตา
นางหยิบผ้าขี้ริ้วข้าง ๆ ขึ้นมา ยกฝาเตาหลอมขึ้นอย่างระมัดระวัง ชะโงกหน้ามองดูด้านใน เห็นรูปร่างของโอสถเลือนราง
อาเจาค่อย ๆ คว่ำเตาหลอมลง เม็ดโอสถสีน้ำตาลขนาดเท่าเล็บนิ้วก้อยกลิ้งออกจากเตา
นางเขย่าเตาอีกครั้ง ไม่มีโอสถออกมาแล้ว อาเจาคิด: สำเร็จ? เม็ดเดียว?
อาเจาจ้องมองโอสถสีน้ำตาลผิวกลมเกลี้ยงด้วยแววกังขา หมอบลงใช้กิ่งไม้เขี่ยดู
เม็ดโอสถนี้สีไม่เหมือนโอสถหุ่ยชุน และไม่มีลายโอสถด้วย
สำเร็จ? หรือล้มเหลว?
“สำเร็จแล้วหรือ?” เสี่ยวไป๋ซึ่งคอยสังเกตเด็กน้อยอยู่ตลอดแวบเข้ามาใกล้
อาเจา: “ไม่รู้สิ มันดูไม่เหมือนโอสถหุ่ยชุน”
เสี่ยวไป๋ตรวจดูโอสถชะล้างสวรรค์นั้นแล้วกล่าว “สำเร็จแล้ว เป็นโอสถที่ปกติมาก”
อาเจางงเล็กน้อย: “อย่างนั้นหรือ?”
เสี่ยวไป๋: “ใช่แล้ว”
โอสถหุ่ยชุนสีน้ำตาลอมดำที่เจ้าหลอมก่อนหน้านี้ต่างหากที่ไม่ปกติ
เสี่ยวไป๋มองโอสถสีเหลืองแกมน้ำตาลเบื้องหน้านี้แล้วรู้สึกซาบซึ้งใจ ในที่สุดก็หลอมโอสถสีปกติออกมาได้
อาเจายื่นนิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบโอสถชะล้างสวรรค์เม็ดนั้นขึ้นมา “ข้าชิมดูนะ?”
หางเสี่ยวไป๋สะบัดพลิ้ว: “ชิมเถิด มีประโยชน์ต่อเจ้าด้วย แต่ว่าเจ้า...”
ยังพูดไม่ทันจบ อาเจาก็ยัดโอสถชะล้างสวรรค์เข้าปาก เคี้ยวกร้วม ๆ อืม ไม่ขม มีกลิ่นยาจาง ๆ
อาเจากินโอสถชะล้างสวรรค์จนหมด สบตาซับซ้อนของเสี่ยวไป๋เข้า นางถามว่า “เป็นอะไรไป?”
“ข้ายังพูดไม่จบเลย เจ้ารีบกินมันเข้าไปได้อย่างไร” เสี่ยวไป๋กล่าว