เท้าสะเอวเชิดหน้า! ทั้งบ้านหนูเก็บมาเองนะ!

ตอนที่ 19 ชาวบ้านต้องการขับไล่อาเจา

7 นาที· 1.6K คำ

ทว่าคำพูดอันเกรี้ยวกราดของเสี่ยวไป๋กลับกลายเป็นเพียงเสียงคำรามในหูของชาวบ้าน

พวกนางไม่สนใจเสี่ยวไป๋ พากันจ้องเขม็งไปที่หลี่จิงเสวี่ยและอาเจา

“แม่ของอาเจา เจ้าต้องให้คำอธิบายกับพวกข้า”

อาเจาก้มลงมองเสี่ยวไป๋ แววตาเปล่งประกายพิศวง หากมิใช่มีคนมาหาเรื่อง นางคงให้เสี่ยวไป๋กลายร่างเป็นสัตว์ปีศาจตัวใหญ่นั่นให้ดูเสียแล้ว

ชุนฮวามองอาเจา ดวงตาเดือดดาล “อีนังต่ำช้า มีหรือจะเป็นใครอื่นไปได้ เจ้าตัวซวย จอมกาลกิณี...”

“ฉัวะ!”

แท่งไม้สำหรับรีดแป้งในมือของหลี่จิงเสวี่ยตวัดกลางอากาศเป็นแนวโค้งครึ่งวงกลม หยุดตรงหน้าชุนฮวา ห่างจากปลายจมูกเพียงเส้นผม นางสะดุ้งโหยง ถอยกรูดไปสองก้าว จ้องหลี่จิงเสวี่ยอย่างเจ็บใจ “นี่ยังคิดจะลงไม้ลงมืออีกหรือ?”

“ใครใช้ให้เจ้ามาด่าลูกสาวข้า” นัยน์ตาสีดำขลับของหลี่จิงเสวี่ยงดงามดั่งหินออบซิเดียน เยือกเย็นไร้ซึ่งอารมณ์

ชุนฮวาสบตานางแล้วใจคอเริ่มระส่ำ “นางใช้สัตว์ประหลาดรังแกลูกข้า ข้าจะด่านางมิได้หรือ”

“เจ้ามีหลักฐานพิสูจน์หรือว่าสัตว์ประหลาดนั่นถูกลูกสาวข้าบงการ” หลี่จิงเสวี่ยถามด้วยรอยยิ้มเย็น “อีกอย่าง ต่อให้เป็นฝีมือลูกข้าจริง ก็เป็นเพราะลูกเจ้าหาเรื่องมันก่อนกระมัง เอาชีวิตรอดมาได้ ก็นับว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว”

นางรู้เรื่องเด็กในหมู่บ้านจากคำบอกเล่าของบุตรสาวคร่าว ๆ ครั้นได้ฟังคำเกรี้ยวกราดของเสี่ยวไป๋ก็พอคาดเดาเรื่องราวได้

เห็นทีเด็กพวกนั้นจะฉวยโอกาสตอนเสี่ยวไป๋หลับ ลอบมัดมันไปและคิดจะเผาทั้งเป็นกิน การเอาสิ่งมีชีวิตมาเผาเป็น ๆ นั้นช่างโหดเหี้ยมเพียงใด

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร ใคร ๆ ก็รู้ว่าต้าเป่าบ้านข้ามันว่านอนสอนง่ายและซื่อสัตย์ที่สุด”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป