ทว่าคำพูดอันเกรี้ยวกราดของเสี่ยวไป๋กลับกลายเป็นเพียงเสียงคำรามในหูของชาวบ้าน
พวกนางไม่สนใจเสี่ยวไป๋ พากันจ้องเขม็งไปที่หลี่จิงเสวี่ยและอาเจา
“แม่ของอาเจา เจ้าต้องให้คำอธิบายกับพวกข้า”
อาเจาก้มลงมองเสี่ยวไป๋ แววตาเปล่งประกายพิศวง หากมิใช่มีคนมาหาเรื่อง นางคงให้เสี่ยวไป๋กลายร่างเป็นสัตว์ปีศาจตัวใหญ่นั่นให้ดูเสียแล้ว
ชุนฮวามองอาเจา ดวงตาเดือดดาล “อีนังต่ำช้า มีหรือจะเป็นใครอื่นไปได้ เจ้าตัวซวย จอมกาลกิณี...”
“ฉัวะ!”
แท่งไม้สำหรับรีดแป้งในมือของหลี่จิงเสวี่ยตวัดกลางอากาศเป็นแนวโค้งครึ่งวงกลม หยุดตรงหน้าชุนฮวา ห่างจากปลายจมูกเพียงเส้นผม นางสะดุ้งโหยง ถอยกรูดไปสองก้าว จ้องหลี่จิงเสวี่ยอย่างเจ็บใจ “นี่ยังคิดจะลงไม้ลงมืออีกหรือ?”
“ใครใช้ให้เจ้ามาด่าลูกสาวข้า” นัยน์ตาสีดำขลับของหลี่จิงเสวี่ยงดงามดั่งหินออบซิเดียน เยือกเย็นไร้ซึ่งอารมณ์
ชุนฮวาสบตานางแล้วใจคอเริ่มระส่ำ “นางใช้สัตว์ประหลาดรังแกลูกข้า ข้าจะด่านางมิได้หรือ”
“เจ้ามีหลักฐานพิสูจน์หรือว่าสัตว์ประหลาดนั่นถูกลูกสาวข้าบงการ” หลี่จิงเสวี่ยถามด้วยรอยยิ้มเย็น “อีกอย่าง ต่อให้เป็นฝีมือลูกข้าจริง ก็เป็นเพราะลูกเจ้าหาเรื่องมันก่อนกระมัง เอาชีวิตรอดมาได้ ก็นับว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว”
นางรู้เรื่องเด็กในหมู่บ้านจากคำบอกเล่าของบุตรสาวคร่าว ๆ ครั้นได้ฟังคำเกรี้ยวกราดของเสี่ยวไป๋ก็พอคาดเดาเรื่องราวได้
เห็นทีเด็กพวกนั้นจะฉวยโอกาสตอนเสี่ยวไป๋หลับ ลอบมัดมันไปและคิดจะเผาทั้งเป็นกิน การเอาสิ่งมีชีวิตมาเผาเป็น ๆ นั้นช่างโหดเหี้ยมเพียงใด
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร ใคร ๆ ก็รู้ว่าต้าเป่าบ้านข้ามันว่านอนสอนง่ายและซื่อสัตย์ที่สุด”