หลี่จิงเสวี่ยชะงักเล็กน้อย ในหัวนางแวบภาพที่ตนเองฝึกวิชาฝึกกายเพื่อเสริมสร้างร่างกายในช่วงที่สุขภาพอ่อนแอลง แล้วเผลอต่อยหินก้อนใหญ่แตกเป็นเสี่ยงๆ โดยไม่ตั้งใจ ภาพที่ลูกชายมองนางด้วยสีหน้ารังเกียจก็ผุดขึ้นมา:
"เจ้าเป็นถึงภรรยาของประมุขยอดเขา ทั้งยังเป็นสตรี ไม่ควรหยาบกระด้างเช่นนี้ เจ้าจะงดงามอย่างท่านอาเอียนไม่ได้หรือ? หากเด็กอื่นเห็นท่าทางของเจ้าคงถูกเจ้าขวัญหนีหมด แล้วข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าท่านพ่อเหตุใดจึงแต่งกับสตรีเช่นเจ้า"
อาเจาถูกนางขวัญหนีแล้วหรือ?
หลี่จิงเสวี่ยกระตุกมุมปาก พยายามดึงรอยยิ้มออกมา แล้วเรียกชื่ออาเจาเบาๆ: "อาเจา?"
"ฮืออออ" น้ำตาไหลจากหางตาของอาเจา นางร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา
หลี่จิงเสวี่ยตื่นตระหนก มือนางที่กำไม้ท่อนนั้นคลายออก ไม้ร่วงลงพื้นดังเคร้ง
หลี่จิงเสวี่ยอยากเอื้อมมือไปลูบศีรษะของอาเจา อยากตบหลังปลอบนาง อย่าให้นางร้องไห้ แต่เมื่อมือใกล้จะสัมผัสอาเจา มือของนางกลับค้างกลางอากาศ กำเป็นหมัดแล้วหดกลับมา
"ขออภัยยิ่ง" หลี่จิงเสวี่ยหลุบตาลงต่ำ ซ่อนอารมณ์ในแววตา แล้วเอ่ยเสียงเบา "ข้าทำให้เจ้าตกใจ ขอโทษด้วย"
นางทำให้เด็กที่ช่วยชีวิตนางต้องร้องไห้ตกใจ ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง
"ท่านแม่" เสียงสั่นเครือดังขึ้น
หลี่จิงเสวี่ยเงยหน้ามองเด็กน้อยตรงหน้าที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น
อาเจาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยดวงตาอาบน้ำตา: "เมื่อครู่… เมื่อครู่ท่านบอกว่า ท่านเป็นท่านแม่ของอาเจา?"
น้ำตาของนางไหลรินไม่หยุด "ท่าน… ท่านยินดีเป็นท่านแม่ของอาเจาจริงๆ หรือ?"
หลี่จิงเสวี่ยตะลึงงันเล็กน้อย แท้จริงวาจาเมื่อครู่เป็นเพียงคำที่หลุดออกไปเพราะนางทนเห็นเด็กพวกนั้นรังแกเด็กน้อยไม่ได้เท่านั้น
แต่บัดนี้อาเจายืนอยู่ตรงหน้านาง ส่งสายตาคาดหวังแต่หวาดหวั่นมาให้ ท่าทางราวกับกลัวถูกทอดทิ้ง ทำให้นางนึกถึงตนเองในอดีต
ตนเองก็เคยเป็นเช่นนี้ หวาดกลัวกังวลใจ ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง กลัวถูกทอดทิ้ง กลัวผู้อื่นไม่เลือกตน สุดท้ายก็ถูกชิงชังและทอดทิ้ง