ในช่วงหลายวันต่อมา หลี่จิงเสวี่ยยังคงนอนสลบไสลไม่ฟื้น
อาเจาเป็นห่วงนางยิ่งนัก ทุกวันเมื่อตื่นขึ้นสิ่งแรกที่ทำคือยื่นมือไปจ่อที่จมูกของนาง ยืนยันว่านางยังหายใจอยู่จึงจะโล่งใจ
เสี่ยวไป๋เห็นดังนั้นก็กล่าวว่า "ไม่ต้องวิตก นางบาดเจ็บหนักถึงเพียงนั้น การนอนหลับได้ก็เป็นเรื่องดี เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าร่างกายของนางกำลังทุ่มเทสุดกำลังเพื่อฟื้นฟู"
อาเจาได้ยินคำของมันก็พยักหน้า ทุกวันช่วยหลี่จิงเสวี่ยเปลี่ยนยาที่แผล และให้นางอมแผ่นโสม
เมื่อได้ฟังเสี่ยวไป๋ว่าการเอาโสมเล็กที่ขุดกลับมาต้มกับน้ำแล้วดื่มได้ผลดียิ่งขึ้น นางจึงนำแผ่นโสมที่เหลืออีกครึ่งใหญ่ใส่ลงในหม้อดินเผาแตกที่เก็บกลับมา ต้มน้ำโสมให้หลี่จิงเสวี่ย แล้วค่อย ๆ ป้อนให้หลี่จิงเสวี่ยอย่างระมัดระวัง
เพราะเป็นการป้อนคนดื่มน้ำครั้งแรก และยังเป็นการป้อนให้คนที่หมดสติไม่รู้สึกตัวด้วย ทำให้ซุปโสมถ้วยนั้นเสียไปครึ่งหนึ่ง
อาเจาป้อนซุปโสมคำสุดท้ายเข้าปากท่านแม่ของตนแล้ว ก็หยิบผ้าขาดข้าง ๆ ขึ้นมาเช็ดมุมปากให้นาง จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างหลี่จิงเสวี่ย นวดแขนที่เมื่อยล้าของตน "เหนื่อยจังเลย"
เสี่ยวไป๋: ……
มันมองชายเสื้อที่เปียกชุ่มของหลี่จิงเสวี่ยแล้วเบือนหน้าหนี ในใจบอกกับตนเองว่า เด็กหญิงสามขวบที่สามารถทำเรื่องเหล่านี้ได้นั้นนับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว ไม่อาจคาดหวังให้นางทำได้ดีเลิศอะไรได้
"โครก~~"
ท้องของอาเจาส่งเสียงประท้วงดังขึ้นมา
นางลูบท้องแฟบของตน พูดกับหลี่จิงเสวี่ยที่หมดสติอยู่ว่า "ท่านแม่ ข้าออกไปหาอาหารแล้วนะ ท่านต้องอยู่บ้านอย่างว่านอนสอนง่ายนะเจ้าคะ~ ท่านต้อง……"
อาเจาชะงักไปครู่หนึ่ง มองใบหน้าที่มีเลือดฝาดคืนกลับมาไม่น้อยแล้วกล่าวว่า "ต้องรีบตื่นขึ้นมานะเจ้าคะ"
อาเจาพูดจบก็พาเสี่ยวไป๋กระโดดโลดเต้นจากไป ในตอนที่หันหลังไปนั้นนางไม่ได้สังเกตว่านิ้วมือของหลี่จิงเสวี่ยที่นอนอยู่บนฟางขยับเล็กน้อย