อาเจานั่งอยู่ริมลำธาร มือสองข้างเท้าคางเหม่อมองไปไกล เงาร่างด้านหลังดูโดดเดี่ยวอ้างว้าง น่าสงสารยิ่งนัก
เสี่ยวไป๋เห็นดังนั้นก็มานั่งข้างนาง ยกอุ้งเท้าเลียพลางครุ่นคิดจะปลอบประโลมนางอย่างไรดี แต่อาเจาก็เอ่ยขึ้นก่อน
ดวงตาขาวดำชัดเจนของนางเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง "ประหลาดจริง ข้าน่ารักถึงเพียงนี้ ไฉนท่านแม่จึงไม่อยากให้ข้าเป็นบุตรสาวนาง"
เสี่ยวไป๋ชะงักอุ้งเท้าที่กำลังเลีย ดวงตาสีดำฉายแววตื่นตะลึง ที่แท้เจ้าขลุกนั่งอยู่ตรงนี้ครึ่งค่อนวันก็เพราะครุ่นคิดเรื่องนี้หรือ
มิใช่... เหตุใดเจ้ายามอยู่ห่างสตรีผู้นั้นจึงเปลี่ยนเป็นคนละคน เช่นนี้ หากเจ้ามีความเชื่อมั่นเพียงสักนิดในยามเผชิญหน้านาง ก็คงไม่กลายเป็นเช่นวันนี้... อ้อไม่ใช่ อาจเหมือนตอนนี้ก็ได้
อาเจาพูดกับตนเองต่อ "ประหลาดแท้"
"ท่านแม่เหมือนจะเป็นเทพธิดา หรือนางล่วงรู้ว่าข้ามักแอบขี้เกียจไม่ทำงานยามเก็บฟืน"
"หรือนางรู้ว่าข้าเคยทุบตีเด็กอื่นบ่อย ๆ"
เสี่ยวไป๋: ช่างเถิด ท่าทางอย่างนี้ไม่จำเป็นต้องให้ข้าปลอบเลย
มันกล่าวว่า "ในเมื่อนางไม่อยากเป็นท่านแม่เจ้า เจ้าก็เปลี่ยนเสียตัวหนึ่ง พวกเราไปหาคนใหม่ก็ได้"
อาเจาส่ายหน้าปฏิเสธ "ข้าอยากให้นางเป็นท่านแม่ของข้าเท่านั้น"
เสี่ยวไป๋ไม่เข้าใจ "เหตุใด"
อาเจา "นางงดงาม"
เสี่ยวไป๋: ...
อาเจาลุกขึ้นยืน พูดกับเสี่ยวไป๋ว่า "เสี่ยวไป๋ ไป"
เสี่ยวไป๋ "ไปไหน"
อาเจา "ไปจับไก่ป่าให้ท่านแม่ ตุ๋นบำรุงโลหิต"
ก่อนหน้านี้ยามป้าสะใภ้ให้กำเนิดเสี่ยวเป่า ลุงใหญ่ก็เชือดไก่ตุ๋นบำรุงกายนางเหมือนกัน
เสี่ยวไป๋เห็นเช่นนั้นก็อดกล่าวไม่ได้ "นางบอกว่าไม่อยากเป็นท่านแม่ของเจ้า เหตุใดจึงยังดีต่อนางเช่นนั้น"
สีหน้าอาเจาชะงักไปเล็กน้อย นางก้มหน้าใช้เท้าเขี่ยก้อนหินเล็ก ๆ ตรงหน้า "ข้าอยากได้ท่านแม่"