บุรุษรูปงามนอนแน่นิ่งบนพื้น ลืมตาขึ้นก็เห็นเด็กหญิงตัวผอมแห้ง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี กับสุนัขขนฟูแต่สีหน้าแปลกประหลาดข้างกายนาง
“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไป?” อาเจาเห็นบิดาของตนจ้องมองนางตาไม่กะพริบ จึงรีบถาม
“ข้า... ข้าเป็นบิดาของเจ้ารึ?” บุรุษรูปงามกล่าวอย่างลังเล พลางมองเด็กหญิงตรงหน้า
อาเจาส่งเสียงอืม พยักหน้าหงึก ๆ “ใช่แล้ว ท่านคือท่านพ่อของข้า”
“ขออภัย ข้าจำสิ่งใดมิได้เลย” บุรุษรูปงามมองเด็กหญิงตรงหน้า สีหน้าเผยแววรู้สึกผิด
อาเจาตกใจอย่างยิ่ง “อะไรนะ? เช่นนั้นท่านยังจำข้าได้หรือไม่? ข้าคืออาเจา บุตรสาวของท่าน”
เสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นนางร้อนรนถึงเพียงนี้ ใคร่จะบอกนางอย่างยิ่งว่า ท่านพ่อของเจ้าพึ่งพบหน้าเจ้าเป็นครั้งแรก จำเจ้าไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ ทว่า...
“อาเจา” บุรุษรูปงามท่องนามนี้ซ้ำหนึ่งครั้ง แต่กลับรู้สึกแปลกแยกอย่างยิ่ง เขาพยายามครุ่นคิด ทว่าท้ายทอยกลับส่งความเจ็บปวดรุนแรง อึก!
บุรุษเอื้อมมือไปกุมท้ายทอยของตน คลำพบก้อนนูนบวมใหญ่ ผู้เป็นบุรุษ: ...
ท้ายทอยของเขามีก้อนบวมใหญ่ได้อย่างไร?
“ท่านพ่อ เจ็บศีรษะหรือไม่?” อาเจาเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
บุรุษอยากกล่าวสิ่งใด: “ข้า...”
คำพูดยังมิทันหลุดจากปาก ศีรษะก็เจ็บแปลบ ตาพร่ามืด เขากลอกตาขาวแล้วสลบสิ้นสติไป
“ท่านพ่อ” อาเจาตกใจจนหน้าซีดเผือด พุ่งเข้าไปหา ทว่าคราวนี้นางมีประสบการณ์ จึงยื่นนิ้วของตนไปวางใต้จมูกท่านพ่อของนาง ยืนยันได้ว่าเขายังมีลมหายใจ จึงถอนหายใจโล่งอก “ยังไม่ตายก็ดีแล้ว”
เสี่ยวไป๋: ...