อาเจามีความสุขยิ่ง พอนางดีใจได้ครู่หนึ่ง แววตาก็ฉายแววไม่เข้าใจ "ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าหลอมโอสถมิใช่หรือ เหตุใดข้าหลอมออกมาได้เป็นน้ำเล่า"
เสี่ยวไป๋: "...อย่าไปสนใจว่ามันจะรวมเป็นโอสถหรือไม่ ขอแค่มันมีฤทธิ์ก็พอแล้ว"
อาเจารู้สึกว่ามันพูดมีเหตุผล นางยิ้มตาหยีพลางเอ่ยว่า "ใช่แล้ว หวังว่าท่านแม่จะดื่มยาแล้วหายดีเร็ว ๆ"
พูดมาถึงตรงนี้ เด็กน้อยก็รอไม่ไหว หยิบเปลือกหอยน้ำจืดที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาตวงให้ท่านแม่หนึ่งชาม นางถือถ้วยยาน้ำร้อนระอุ วิ่งตุ๊ก ๆ เข้าไปในเรือน
"ท่านแม่~" หลี่จิงเสวี่ยที่หลับ ๆ ตื่น ๆ อย่างไม่สงบนักได้ยินเสียงบุตรสาว นางจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สบตาแวววาวระยิบระยับของบุตรสาว
"ท่านแม่ ท่านดื่มยาก่อนแล้วค่อยพักต่อเถิด" อาเจาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
ยา?
หลี่จิงเสวี่ยชะงักเล็กน้อย นางดันกายด้วยมือข้างเดียวแล้วลุกขึ้นนั่ง จากนั้นชามยาน้ำสีดำสนิทที่ร้อนกรุ่นก็ถูกยื่นมาตรงหน้า หลี่จิงเสวี่ยสูดกลิ่นเบา ๆ ได้กลิ่นยาขมที่คุ้นเคย น้ำเสียงไม่ค่อยแน่ใจนักถามว่า "นี่คือโอสถหุ่ยชุนมิใช่หรือ"
กลิ่นนี้เป็นกลิ่นของโอสถหุ่ยชุน เหตุใดจึงเป็นน้ำยาเล่า ไม่ใช่โอสถ
"ใช่แล้ว" อาเจายืดอกขึ้นกล่าว "เสี่ยวไป๋สอนข้า ท่านแม่ ดื่มตอนร้อน ๆ นะ"
หลี่จิงเสวี่ยรับเปลือกหอยน้ำจืดที่เด็กน้อยยื่นให้ ก้มหน้าเป่าลมให้เย็นลง ชิมไปหนึ่งอึก รสขมฝาด กระแสพลังอุ่นไหลเวียนในเส้นลมปราณ เป็นโอสถหุ่ยชุนจริง ๆ และเป็นโอสถหุ่ยชุนที่มีสรรพคุณยอดเยี่ยมยิ่ง
โอสถหุ่ยชุนหนึ่งชามลงท้อง หลี่จิงเสวี่ยฟื้นคืนกำลังวังชาขึ้นมาก