หลี่จิงเสวี่ยพลิกดูมือของเขาอีกครั้ง นิ้วมือขวามีหนังหนาบางจากการจับพู่กันเขียนอักษรเป็นประจำ ส่วนฝ่ามือซ้ายมีหนังด้านหนา
นางคุ้นเคยกับหนังด้านหนาเช่นนี้ดี กาลก่อนฝ่ามือขวาของนางก็เป็นเช่นนั้น มันคือร่องรอยจากการกวัดแกว่งกระบี่เป็นเวลานาน
หลี่จิงเสวี่ยตรวจสอบอย่างละเอียด พบบาดแผลบนร่างของเขา—แผ่นหลังมีรอยถลอกเลือดอาบ นอกจากรอยขีดข่วนที่ลึกกว่าเล็กน้อยหนึ่งหรือสองรอยแล้ว ก็ไม่มีบาดแผลรุนแรง
บาดแผลเหล่านี้ดูน่าหวาดหวั่น แต่ยังไม่ถึงแก่ชีวิต
ยาห้ามเลือดที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จหนึ่งกระปุกวันนี้ได้ใช้การพอดี
หลี่จิงเสวี่ยขอให้อาเจาไปตักน้ำมา ฉีกผ้าจากเสื้อคลุมของบุรุษผู้นั้นชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดบาดแผลให้ แล้วจึงทายาให้
“ท่านแม่ ท่านพ่อจะตายหรือไม่” อาเจามองดูบุรุษที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น หลังของเขามียาห้ามเลือดสีดำหนาทาอยู่ นางเอ่ยถาม
“ไม่ต้องกังวล เป็นเพียงแผลเล็กน้อย ไม่ถึงตาย” หลี่จิงเสวี่ยปลอบบุตรสาว
อาเจาถอนใจโล่งอก “เช่นนั้นก็ดี”
“หึ่งๆๆ~”
อาเจาขมวดคิ้ว มองดูรอบทิศ “มียุง”
นางรังเกียจยุงที่สุด
หลี่จิงเสวี่ยก็ได้ยินเสียงหึ่งๆ เช่นกัน นางกวาดตามองโดยรอบ เดินไปยังมุมห้อง ก้มลงดู ก็เห็นกระบี่วิญญาณที่อาเจาทิ้งไว้ในตะกร้าสะพายหลังเล็กกำลังสั่นสะเทือน เสียงหึ่งๆ นั้นดังมาจากมัน
อาเจาจ้องมองกระบี่วิญญาณเล่มนี้ด้วยความสงสัย ดวงตาขาวดำตัดกันชัดเจนฉายแววงุนงง “เสี่ยวเฮยกำลังทำอะไร”
เพราะด้ามกระบี่วิญญาณเป็นสีดำ อาเจาจึงตั้งชื่อให้มันว่าเสี่ยวเฮย หลายวันมานี้นางพาเสี่ยวเฮยไปฟันหญ้าฟันฟืน ฟันได้คล่องแคล่ว ทั้งยังใช้มันฆ่าปลามาแล้ว
อาเจารู้สึกว่าเสี่ยวเฮยคมกริบ ใช้การได้ดี
นับแต่เสี่ยวเฮยรู้ว่าต้านทานอาเจาไม่ได้ มันก็เงียบสงบมาตลอด โดยปกติเมื่อไม่ได้ใช้ อาเจาก็จะลืมมันไป หากไม่ใช่เพราะเสี่ยวเฮยส่งเสียงดัง นางคงไม่ทันสังเกตเห็นมัน
หลี่จิงเสวี่ยมองดูเสี่ยวเฮยที่จู่ๆ ก็ส่งเสียงขึ้นมา แสงสว่างวาบผ่านในห้วงสมอง นางจึงบอกอาเจาว่า “อาเจา เจ้านำเสี่ยวเฮยไปวางข้างกายท่านพ่อของเจ้าที”
ได้ยินคำกล่าวของนาง เสี่ยวเฮยนิ่งสงบไปชั่วครู่ จากนั้นกลับสั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ราวกับเห็นด้วยกับคำของนาง