กู้เจ๋อลั่วเห็นดังนั้นรีบกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ลุงหมิงมิได้เป็นแค่ผู้ต้มโอสถดอกขอรับ”
หมิงเจ๋อส่งเสียงเย็นชา “แล้วจะมิใช่ได้อย่างไร? ศิษย์น้องหญิงข้าเป็นผู้ต้มโอสถ ข้าเองก็เป็นผู้ต้มโอสถเช่นกัน”
“ท่านอาจารย์ลุงหมิงกับนางต่างกัน” กู้เจ๋อลั่วเหมือนจะนึกถึงสิ่งน่าชิงชังบางอย่าง ใบหน้าเผยแววรังเกียจ “ท่านอาจารย์ลุงหมิงเป็นศิษย์สายตรงของเจ้าหุบเขาเสินหนง ส่วนนางเป็นเพียงผู้ไร้รากฐานปราณ ตลอดวันรู้จักแต่หึงหวงชิงดี เล่นกลอุบายต่ำต้อยที่ขึ้นหน้าไมได้…”
“หุบปาก” หมิงเจ๋อทนฟังต่อไปมิไหว ใบหน้าเปี่ยมโทสะขัดจังหวะเขา “นางคือมารดาผู้ให้กำเนิดเลี้ยงดูเจ้า ต่อให้ผู้อื่นกล่าวร้ายนางอย่างไร เจ้าก็ไม่สมควรกล่าวเช่นนี้ ยิ่งกว่านั้นเรื่องพวกนั้นนางมิเคยทำ”
ถูกขัดจังหวะกู้เจ๋อลั่วมิได้โกรธ เขายืนหยัดในความคิดและท่าทางตน “ท่านอาจารย์ลุงหมิง ท่านถูกนางหลอกเข้าแล้ว นางแต่ไหนแต่ไรก็เสแสร้งปลอมแปลง…”
วาจากู้เจ๋อลั่วหยุดชะงักกลางคัน รูม่านตาหรี่เล็กลงเล็กน้อย แววตาฉายความลนลานและตะลึงงัน ก่อนจะเอื้อมมือกุมลำคอตนเอง อ้าปากแต่กลับไร้สุ้มเสียงใด ๆ
“ของน่าขยะแขยงปากหมาคายงาช้างมิออก” หมิงเจ๋อมองกู้เจ๋อลั่วด้วยแววตารังเกียจเล็กน้อย “ครั้งนี้เพียงให้วิชาผนึกเสียงเจ้า คราวหน้าให้ข้าได้ยินเจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์ลุงอีก ข้าจะถอนลิ้นเจ้าออกมา”
กู้เจ๋อลั่วกุมปาก มองเขาด้วยแววน้อยใจยิ่ง เขาคิดไม่ตก ชัดเจนว่าตนมิได้พูดเท็จ แถมยังเคารพเขามาโดยตลอด เหตุใดเขาจึงชิงชังตนถึงเพียงนี้
หมิงเจ๋อสังเกตเห็นแววตาน้อยใจนั้น สีหน้าเย็นชามองเขาแวบหนึ่ง “ยังไม่รีบไสหัวอีก”
กู้เจ๋อลั่วตั้งท่าอ้าปากจะพูดโดยไม่รู้ตัว กลับนึกขึ้นได้ว่าตนถูกวิชาผนึกเสียงไว้ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง คำนับหมิงเจ๋อแล้วหมุนตัวจากไป
เขาไม่เหมือนอาจารย์ลุงหมิงที่รู้จักผู้หญิงคนนั้นไม่กระจ่างแล้วระบายโทสะ เขาได้รับการสั่งสอนจากบิดาตั้งแต่เด็กให้เคารพผู้อาวุโส รู้หนังสือรู้จรรยา เขาจะไม่โกรธอาจารย์ลุงหมิงที่ดูคนไม่ออกแล้วพาลเกรี้ยวกราดตน
เขายังคงจะเคารพท่านดังแต่ก่อน เพราะหากปีนั้นมิใช่ท่านช่วยชีวิตเขา เขาคงป่วยตายบนเตียงไปนานแล้ว