อาเจาไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับหมิงเจ๋อ หลังจากขายโอสถหมดนางก็เดินเท้าสบาย ๆ ไปยังโรงสุราที่ดีที่สุดของสวินเซียน สั่งให้ผู้ดูแลตระเตรียมขนมกระต่ายนุ่มหนึบห่อกลับบ้านหนึ่งชุด
ขนมกระต่ายหนึ่งชุดมีสี่ชิ้น พอดีคนละหนึ่งชิ้น
ซื้อขนมเสร็จ อาเจาแบกเสี่ยวไป๋ไว้บนหลัง เดินต้วมเตี้ยมมุ่งหน้ากลับบ้าน
หนึ่งเดือนก่อนครอบครัวของนางออกเดินทางจากผาเมี่ยเซียน ใช้เวลาหลายวันมาถึงเมืองสวินเซียน
พอถึงเมืองสวินเซียนก็มิได้รีบร้อนจากไป หากแต่ทุ่มเงินจำนวนมากเช่าลานพำนักแห่งหนึ่งที่มีค่ายกลปกปิดอาศัยอยู่
ตามแผนของหลี่จิงเสวี่ย ครอบครัวของนางควรจะรีบออกจากดินแดนอันตรายนี้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ทว่าผู้บำเพ็ญนั้นข่าวสารว่องไว เมื่อพวกนางมาถึงเมืองสวินเซียน ที่นี่ก็มีผู้คนมากมายมารวมตัวกันเพื่อตามหาสมบัติวิเศษแล้ว
เวลานี้เมืองสวินเซียนรวบรวมผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ คนอื่นล้วนอยากพำนักอยู่ในที่แห่งนี้ หากพวกนางพากันจากไปโดยพลัน อาจชักนำให้ผู้อื่นคาดเดาไปในทางร้าย
สงสัยว่าครอบครัวของนางได้สมบัติวิเศษที่ปรากฏขึ้นแล้วรีบผละจากไป นางจึงปรึกษากับเย่เฟิงและตัดสินใจพักอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่ง รอให้กระแสสมบัติวิเศษตกจากฟ้าสงบลงบ้าง แล้วจึงค่อยจากไปตามรอยผู้คนที่ผิดหวังจากไป
แท้จริงแล้วทั้งหลี่จิงเสวี่ยและเย่เฟิงต่างก็คาดเดาสาเหตุของการเกิดปรากฏการณ์ประหลาดนั้นได้คร่าว ๆ ดังนั้น สองคนจึงเห็นว่าควรระมัดระวังตัวยิ่งขึ้น เพื่อไม่ให้ผู้มีเจตนาเพ่งเล็งมาสนใจที่ตัวอาเจา
สถานที่พักพิงในเมืองสวินเซียนก็เป็นที่ที่ทั้งสองเลือกสรรมาอย่างถี่ถ้วน เป็นลานเล็ก ๆ ที่มีค่ายกลตัดขาดภาพและเสียง ค่าเช่าไม่ถูกเลย
โดยปกติแล้ว คนธรรมดาไม่อาจเช่าลานแห่งนี้ได้
ด้วยเหตุนี้ ก่อนไปเช่า หลี่จิงเสวี่ยกับเย่เฟิงจึงแปลงโฉมเป็นผู้ทรงภูมิที่ปกปิดพลังบำเพ็ญที่แท้จริง ยื่นหินวิญญาณให้ผู้ดูแลเป็นรางวัลสองสามก้อน และจ่ายค่าเช่าด้วยโอสถหุ่ยชุนราคาแพงแทนหินวิญญาณ
ความใจกว้าง ท่าทีไม่แยแสต่อโอสถล้ำค่า รูปลักษณ์อันไม่ธรรมดาของครอบครัว รวมถึงท่วงท่าที่ไม่เหมือนใครของหลี่จิงเสวี่ยและเย่เฟิง