เท้าสะเอวเชิดหน้า! ทั้งบ้านหนูเก็บมาเองนะ!

ตอนที่ 18 มีคนหาเรื่องเพราะสัตว์อสูร

6 นาที· 1.4K คำ

อาเจาเห็นชาวบ้านกรูกันเข้ามาอย่างดุดันก็ใจคอไม่ดี รีบอุ้มเสี่ยวไป๋เผ่นหนีทันที

หลังจากวิ่งมาได้ไกลมาก นางถึงหยุดเท้าหอบหายใจ

เสี่ยวไป๋: "เจ้าวิ่งทำไม"

อาเจาชะงักไป "จริงด้วย ข้าวิ่งทำไมนะ"

เสี่ยวไป๋: …

อาเจาลูบเสี่ยวไป๋ในอ้อมอกพลางกล่าว "พวกมันดูดุร้ายนัก ข้าเลยกลัวนิดหน่อย"

ก่อนหน้านี้เวลาป้าสะใภ้ทุบนาง มือก็ถือไม้กวาดบ้าง ถือเครื่องมือทำนาบ้าง ตีแล้วเจ็บมาก

แรก ๆ อาเจาที่ถูกตีได้แต่หมอบอยู่กับที่กุมหัวตัวเอง ต่อมา ตีแล้วเจ็บเกินไป อาเจาพอเห็นป้าสะใภ้จะลงมือก็วิ่งเต็มตีนออกไปให้ไกล

แต่ถ้าป้าสะใภ้ทุบก่อนมื้ออาหาร นางจะยอมให้ตีสองสามทีให้ป้าสะใภ้หายโมโห จะได้กินน้ำต้มสักถ้วยพอให้ท้องไม่ร้องโครกคราก…

คิดมาถึงตรงนี้ อาเจาก็นึกได้ว่าหลังจากนางจากบ้านป้าสะใภ้มา แต่ละวันมีปลา มีกุ้ง มีเนื้อหอยน้ำจืดกิน อยู่สบายกว่าตอนอยู่บ้านป้าสะใภ้หลายเท่า

นางจึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบา ๆ "รู้งี้ออกจากบ้านป้าสะใภ้มาก็อิ่มท้อง ข้าน่าจะหนีเร็วกว่านี้"

เสี่ยวไป๋ฟังไม่ถนัด "อะไรนะ"

"ไม่มีอะไร" อาเจาส่ายหน้า "พวกเรากลับบ้านกินข้าวกันเถิด ท่านแม่ขุดผักป่ามาในกำแพงสวรรค์ตั้งมากมาย ว่าวันนี้จะทำขนมผักป่าให้เรากิน~"

เสี่ยวไป๋ดวงตาเป็นประกาย "ข้ารู้เรื่องนี้ ว่ากันว่าวสันต์ฤดูกินขนมผักป่าอร่อยเป็นพิเศษ… ตอนนี้หน้าร้อน ผักป่าจะยังสดอ่อนอยู่หรือไม่"

อาเจารีบบอกมัน "ฝีมือทำกับข้าวของท่านแม่สุดยอดนัก เช้านี้ต้มข้าวฟ่างก็อร่อย เสียดายเจ้ามัวแต่นอนหลับไม่ได้ชิม"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป