อาเจาเห็นชาวบ้านกรูกันเข้ามาอย่างดุดันก็ใจคอไม่ดี รีบอุ้มเสี่ยวไป๋เผ่นหนีทันที
หลังจากวิ่งมาได้ไกลมาก นางถึงหยุดเท้าหอบหายใจ
เสี่ยวไป๋: "เจ้าวิ่งทำไม"
อาเจาชะงักไป "จริงด้วย ข้าวิ่งทำไมนะ"
เสี่ยวไป๋: …
อาเจาลูบเสี่ยวไป๋ในอ้อมอกพลางกล่าว "พวกมันดูดุร้ายนัก ข้าเลยกลัวนิดหน่อย"
ก่อนหน้านี้เวลาป้าสะใภ้ทุบนาง มือก็ถือไม้กวาดบ้าง ถือเครื่องมือทำนาบ้าง ตีแล้วเจ็บมาก
แรก ๆ อาเจาที่ถูกตีได้แต่หมอบอยู่กับที่กุมหัวตัวเอง ต่อมา ตีแล้วเจ็บเกินไป อาเจาพอเห็นป้าสะใภ้จะลงมือก็วิ่งเต็มตีนออกไปให้ไกล
แต่ถ้าป้าสะใภ้ทุบก่อนมื้ออาหาร นางจะยอมให้ตีสองสามทีให้ป้าสะใภ้หายโมโห จะได้กินน้ำต้มสักถ้วยพอให้ท้องไม่ร้องโครกคราก…
คิดมาถึงตรงนี้ อาเจาก็นึกได้ว่าหลังจากนางจากบ้านป้าสะใภ้มา แต่ละวันมีปลา มีกุ้ง มีเนื้อหอยน้ำจืดกิน อยู่สบายกว่าตอนอยู่บ้านป้าสะใภ้หลายเท่า
นางจึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบา ๆ "รู้งี้ออกจากบ้านป้าสะใภ้มาก็อิ่มท้อง ข้าน่าจะหนีเร็วกว่านี้"
เสี่ยวไป๋ฟังไม่ถนัด "อะไรนะ"
"ไม่มีอะไร" อาเจาส่ายหน้า "พวกเรากลับบ้านกินข้าวกันเถิด ท่านแม่ขุดผักป่ามาในกำแพงสวรรค์ตั้งมากมาย ว่าวันนี้จะทำขนมผักป่าให้เรากิน~"
เสี่ยวไป๋ดวงตาเป็นประกาย "ข้ารู้เรื่องนี้ ว่ากันว่าวสันต์ฤดูกินขนมผักป่าอร่อยเป็นพิเศษ… ตอนนี้หน้าร้อน ผักป่าจะยังสดอ่อนอยู่หรือไม่"
อาเจารีบบอกมัน "ฝีมือทำกับข้าวของท่านแม่สุดยอดนัก เช้านี้ต้มข้าวฟ่างก็อร่อย เสียดายเจ้ามัวแต่นอนหลับไม่ได้ชิม"