มันหันหน้าไปทางอื่น ไม่มองเขา ในใจแอบคิดว่า โอสถที่มีลายโอสถนั้นสรรพคุณดีกว่าน้ำโอสถก่อนหน้านี้หลายเท่า
อาเจาไม่รู้ถึงจิตใจอันซับซ้อนของเสี่ยวไป๋ นางหลอมโอสถหุ่ยชุนอีกหนึ่งเตาด้วยความเบิกบาน
เสี่ยวไป๋เห็นนางหลอมเสร็จแล้วก็เข้ามาด้วยจิตใจไม่ยอมจำนน พอมองดู โอสถหุ่ยชุนสีน้ำตาลเข้มที่มีลายโอสถ แค่มองก็รู้สึกได้ถึงลางร้าย
พลังของมันไม่มีปัญหา
อาเจาเก็บโอสถหุ่ยชุนที่เพิ่งหลอมเสร็จใส่ขวดวางไว้ข้าง ๆ นางนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามเสี่ยวไป๋ว่า "เสี่ยวไป๋ ท่านแม่บอกว่าโอสถหุ่ยชุนไม่สามารถรักษาบาดแผลของนางให้หายได้ในทันที เช่นนั้นมีโอสถชนิดใดที่ทำให้แผลของนางหายดีได้โดยตรงหรือไม่?"
เสี่ยวไป๋ "มีสิ โอสถชี่เสวี่ย โอสถฟื้นกระดูกงอกเนื้อ…"
อาเจาฟังมันพูดชื่อโอสถยาวเป็นพรืด ก็เอียงคอถามด้วยความฉงน "ในเมื่อโอสถพวกนี้รักษาแผลได้โดยตรง เหตุใดพวกเราจึงไม่หลอมมันล่ะ?"
เสี่ยวไป๋มองนางแล้วตอบ "ก็เพราะสมุนไพรไม่พอน่ะสิ"
อาเจา "หา?"
เสี่ยวไป๋บอกนางว่า "โอสถพวกนั้นล้วนต้องใช้สมุนไพรธรรมดาหลอม แต่ที่นี่ไม่มีสมุนไพรธรรมดา ดังนั้นพวกเราจึงหลอมโอสถพวกนั้นไม่ได้"
อาเจาได้ยินก็ถามกลับ "เช่นนั้นต้องไปหาสมุนไพรธรรมดาที่ไหน?"
เสี่ยวไป๋ยกอุ้งเท้าชี้ขึ้นข้างบน อาเจามองตามทิศทางที่มันชี้ ก็เห็นท้องฟ้าสีคราม
อาเจา "บนฟ้า?"
เสี่ยวไป๋ "เหนือผาเมี่ยเซียนมีสมุนไพรธรรมดามากมาย หาทางออกแล้วจากที่นี่ไปก็ได้"
อาเจาฟังถึงตรงนี้ ใบหน้าน้อยก็ห่อลง "แต่ก็หาไม่เจอ"
"เรือมาถึงสะพานก็ตรงเอง หลอมโอสถธรรมดาไม่ได้ เจ้าก็หลอมโอสถชะล้างสวรรค์ออกมาให้ได้ โอสถนี้ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหรือท่านแม่กับอีกสองคนล้วนมีประโยชน์" เสี่ยวไป๋บอกนาง
อาเจากระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที "ประโยชน์อะไร?"
เสี่ยวไป๋ "ชะล้างสิ่งปฏิกูลในเส้นลมปราณได้น่ะสิ ถึงตอนนั้นเจ้าก็ต้องบำเพ็ญเพียร สิ่งปฏิกูลในรากวิญญาณยิ่งน้อย ความเร็วในการบำเพ็ญก็ยิ่งเร็ว"
"รอให้ท่านแม่ของเจ้ากินโอสถชุ่ยหลิงตันเพื่อหลอมสร้างเส้นลมปราณใหม่แล้ว ในเส้นลมปราณย่อมต้องมีสิ่งปฏิกูลเช่นกัน มีโอสถชะล้างสวรรค์ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องสิ่งปฏิกูลในเส้นลมปราณอีก"