อาเจาจัดการทำอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยก่อนจะลงมือทำความสะอาด นางรู้ดีว่าความรู้สึกหิวนั้นช่างทรมานเพียงใด เมื่อเห็นว่าเขาหิวแล้วจึงให้เขากินเสียก่อน
ชายหนุ่มนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นอย่างว่าง่าย มือหนึ่งถือชามที่ทำจากเปลือกหอยน้ำจืด อีกมือถือตะเกียบที่ทำจากกิ่งไม้ แม้ท้องจะร้องโครกคราก แต่ท่วงท่าการกินของเขากลับสุขุมสง่างาม ไม่รีบร้อน
อาเจาไม่เคยเห็นใครกินอาหารเช่นนี้มาก่อน รู้สึกว่ากิริยาท่าทางของเขางดงามอย่างบอกไม่ถูก
ระหว่างที่นางทำอาหาร ชายหนุ่มผู้สวมอาภรณ์เรียบร้อยแล้วกินข้าวสวยไปห้าชามเต็ม ๆ แถมยังกินปลาแม่น้ำตัวใหญ่ที่อาเจาตุ๋นจนหมดเกลี้ยง ไม่มีเศษเนื้อเหลือติดก้างเลยแม้แต่น้อย
เขาวางชามและตะเกียบลง ไม่รู้ว่าล้วงผ้าสีครามเข้มออกมาจากที่ใด เช็ดคราบอาหารที่มุมปาก แล้วยิ้มขอบคุณอาเจา "ขอบใจ ข้าอิ่มแล้ว"
อาเจามองหม้อดินที่ว่างเปล่า แล้วมองจานไม้ที่เหลือแต่ก้างปลา สุดท้ายมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังยิ้มตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หมดแล้ว ทั้งหมดเลย
ปลาใหญ่ตัวนั้น ให้ข้ากับท่านแม่กินได้ทั้งวัน
แย่แล้ว ท่านพ่อนี่ กินเก่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เสี่ยวไป๋ก็สังเกตเห็นก้างปลาอันเกลี้ยงเกลา มันจึงขนฟูขึ้นทันที "เหตุใดเจ้าจึงกินหมด? เหตุใดไม่เหลือไว้ให้พวกข้าบ้าง?"
ชายหนุ่มได้ยินเสียงคำรามของมันก็ตะลึงงัน เขามองเสี่ยวไป๋ที่ขนตั้งชัน แล้วมองอาเจาที่นิ่งค้าง ไม่พลาดที่จะสังเกตเห็นแววตาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก "วันนี้ไม่มีกับข้าวแล้ว"
"ต้องขออภัย" ชายหนุ่มเอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิดอย่างยิ่ง "ข้านึกว่าของเหล่านั้นเป็นของข้าทั้งหมด ดังนั้นข้าจึงกินเสียจนหมด"
อาเจาแก้มป่อง จ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง พลันรู้สึกว่าการหาเลี้ยงครอบครัวช่างยากยิ่ง นางถอนหายใจอย่างปลงตก "ข้าจะไปจับปลามาอีกตัว"
ชายหนุ่ม "ต้องขออภัย เช่นนั้น ข้าไปด้วยได้หรือไม่?"
กล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นหมายจะไปจับปลาด้วยกันกับเด็กน้อย แต่เหนือความคาดหมาย อาเจากลับยกมือทำท่าห้ามเขา "ไม่ได้"
สีหน้าของอาเจาคร่ำเคร่งยิ่ง "ท่านพ่อบาดเจ็บ อย่าทำงาน พักรักษาตัวให้ดีเถอะ"
ชายหนุ่ม "ข้าไม่มีปัญหาอันใดมาก"