"ตูม!"
อสูรยักษ์สาวเท้าก้าวหนึ่ง พื้นดินสั่นสะเทือน มันแสยะปาก เผยเขี้ยวแหลมคม ก่อนอ้าปากกว้างคำรามใส่ต้าเป่าและพวกที่ขาอ่อนยวบจนทรุด "โฮก!!!"
ณ มุมทิศเหนือของหมู่บ้านเทียนปี้ หลี่จิงเสวี่ยซึ่งกำลังจัดเตรียมวัตถุดิบอยู่พลันชะงักมือ คิ้วขมวดมองไปทางต้นเสียงคำราม อสูรอธรรมงั้นรึ?
ภายในห้องที่แสงสลัวราง หญิงสาวนอนซมไร้เรี่ยวแรงบนเตียง นางสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงคำรามนั้น
ชาวบ้านจำนวนมากก็ได้ยินเช่นกัน ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
"เสียงอะไรน่ะ?"
"น่ากลัวเสียจริง"
"พวกเด็ก ๆ ไปเล่นแถวนั้นหรือเปล่า?"
ต้าเป่ารู้สึกว่าปากของอสูรยักษ์เบื้องหน้าอยู่ใกล้ตนยิ่งนัก เขามองเห็นแม้กระทั่งผักป่าที่ติดอยู่ตามซอกฟันของมัน วิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง ดวงตาพลิกกลับขาวค้าง ก่อนหมดสติสิ้นฤทธิ์ไปทันที
ไม่ใช่เพียงเขา เด็กคนอื่น ๆ ก็ถูกขู่จนสลบเหมือดหมดสิ้น
อสูรยักษ์ที่ใบหน้าอัปลักษณ์ดุร้ายเห็นดังนั้นก็ชะงักการคำราม ปรายตามองต้าเป่าและพวกอย่างเหยียดหยัน "ไร้ประโยชน์สิ้นดี"
เพียงคำรามแค่ครั้งเดียว ไอ้เด็กกระจอกพวกนี้กลับถูกขู่จนสลบ
ฮึ ฮึ สมแล้วที่เป็นสัตว์เทพที่เก่งกาจที่สุดในหล้าฟ้าดิน... หือ???
อสูรยักษ์สาวเท้าไปสองก้าว ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติอย่างรวดเร็ว สายตาของมันสูงขึ้นกว่านี้รึ?
ดวงตาสัตว์เทพสีทองอร่ามดั่งโคมนั้นฉายแววเลื่อนลอย หัวมหึมาเอียงค้าง ยกอุ้งเท้าที่ฟาดลงทีเดียวสามารถทุบบ้านทั้งหลังให้ราบเป็นหน้ากลองขึ้นมา
มัน: ?!!!
"นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" ดวงตาของอสูรยักษ์เผยความตื่นตระหนก มันมองอุ้งเท้าใหญ่นั้น แล้วหันไปมองร่างมหึมาของตน มองซ้ายมองขวา เมื่อพบว่าตนเองตัวใหญ่ขึ้นมาหลายส่วน มันก็ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น