เย่เฟิงเห็นนางขุดลำบากจึงบอกว่าตนช่วยได้ จากนั้นก็ขุดสมุนไพรสมบูรณ์ต้นหนึ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ดีกว่าต้นที่อาเจาขุดออกมาแล้วเหี่ยวเฉาอยู่มาก
อาเจากับเสี่ยวไป๋สบตากัน อาเจาโยนสมุนไพรเหี่ยว ๆ ในมือลงตะกร้าสะพายหลัง ยืดอกกล่าวว่า "เช่นนั้นข้ามอบหมายให้ท่านแล้ว"
เย่เฟิงถือเสี่ยวเฮยที่ดูเบิกบานขึ้นบ้าง ตั้งใจขุดสมุนไพร
อาเจากับเสี่ยวไป๋มองไปทั่ว หยิบลูกไม้ป่าชนิดนั้นทีชนิดนี้ที ผลไม้ที่ขึ้นแถบนี้หวานอร่อยนัก อาเจาเด็ดผลไม้อย่างเพลิดเพลิน ตั้งใจว่าจะเด็ดกลับไปให้ท่านแม่ชิมเยอะ ๆ
ระหว่างที่อาเจากับเสี่ยวไป๋กำลังเด็ดผลไม้กันอย่างสนุกสนาน พุ่มไม้เตี้ยข้างตัวอาเจาก็มีเสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้น ทำเอาอาเจาสะดุ้งโหยง
นางเพียงรู้สึกว่าตาพร่า ก็เห็นนกประหลาดตัวหนึ่งมีปากแหลมขนาดพอ ๆ กับนางโผเข้าใส่นาง
มองดูมันจะเอากรงเล็บจับตัวอาเจา อาเจารีบกอดหัวหมอบลง
ขณะนั้น เสียงตวาดของเย่เฟิงก็ดังขึ้น "อาเจา หมอบลง!"
"ฉิ้ว!"
เสียงคมดาบแหวกอากาศดังขึ้น ตามด้วยเสียงฉัวะ ไก่ประหลาดตัวใหญ่ส่งเสียงกรี๊ดแหลมบาดหู แล้วล้มลงต่อหน้าอาเจา
อาเจาที่กอดศีรษะหมอบอยู่เงยหน้ามองตามเสียง เห็นดาบสั้นยาวสองฉื่อเล่มหนึ่งปักอยู่บนหลังนกประหลาดขนสีห้าสี
นกประหลาดยังไม่ตายสนิท ดวงตาสีเขียวขนาดเท่าไข่นกพิราบจ้องเขม็งมาที่อาเจา กระพือปีกสุดแรงเหมือนจะเข้าใกล้ ปล่อยเสียงร้องชั่วร้ายออกจากปาก
อาเจาชะงัก ร่างสูงกำยำปรากฏขึ้นบังสายตา เย่เฟิงหันหลังให้นางก้มตัวเอื้อมมือ
อาเจาได้ยินเสียงกร็อบ ราวกับมีอะไรถูกบิดหัก เสียงร้องประหลาดของนกยักษ์ก็เงียบลงทันที
เย่เฟิงจับคอนกประหลาดหันมาถามอาเจา "บาดเจ็บหรือไม่?"
อาเจาแหงนหน้ามองเขานิ่ง
เย่เฟิงเห็นดังนั้นก็ร้อนใจ หรือว่าจะตกใจกลัว?
"สุดยอด" อาเจาตาเป็นประกาย ดวงตาสุกใสจ้องเย่เฟิงพลางถาม "ท่านพ่อ ท่านทำได้อย่างไร?"
เย่เฟิงมองเด็กสาวที่ดูตื่นเต้นอยู่บ้าง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก้มมองเสี่ยวเฮยที่ปักอยู่โคนปีกนกประหลาด "ข้าเองก็ไม่สู้เข้าใจนัก เห็นเจ้ามีอันตราย มือก็ขว้างดาบออกไป"