เย่เฟิงดื่มยาหมดแล้วรู้สึกมีพลังทั่วร่าง เขาหยิบเสี่ยวเฮยขึ้นมาฟันต้นไม้ต่อ
หลี่จิงเสวี่ยพักรักษาแผลอยู่หลายวัน อีกทั้งยังได้ดื่มน้ำโอสถหุ่ยชุน ก็รู้สึกดีขึ้นมาก
นางมองสมุนไพรจำนวนมากตรงหน้า ในฐานะที่ไม่ได้หลอมโอสถมานานหลายวัน นางรู้สึกคันไม้คันมือเล็กน้อย ดังนั้น จึงตัดสินใจลองหลอมโอสถดูสักครั้ง
แต่ว่า……
ครู่หนึ่งต่อมา หลี่จิงเสวี่ยมองน้ำโอสถหุ่ยชุนสีดำสนิทตรงหน้าแต่ไร้ฤทธิ์โอสถใดๆ ก็เงียบงัน เหตุใดจึงหลอมไม่สำเร็จ?
หลี่จิงเสวี่ยมองบุตรสาวข้างกาย ใคร่ครวญแล้วจึงเอ่ยเสียงอ่อนโยนให้นางลองหลอมอีกครั้งให้ตนดู
อาเจาไม่มีทางปฏิเสธคำขอของท่านแม่ นางจึงเริ่มทำตามขั้นตอนเดิม หลอมโอสถ ก่อไฟ โยนสมุนไพร โยนเข้าไปทีละอย่าง เว้นช่วงสักพักก็โยนสมุนไพรเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งหรือสองอย่าง
หลี่จิงเสวี่ยมองจังหวะและวิธีการเติมสมุนไพรของนาง ในใจยิ่งประหลาดใจนัก นางเป็นนักหลอมโอสถคนหนึ่ง ย่อมมองออกว่าบุตรสาวโยนสมุนไพรลงในหม้อแตกด้วยท่วงท่าที่ดูเหมือนตามอำเภอใจ แท้จริงแล้วก็ตามอำเภอใจจริงๆ
อาเจาโยนสมุนไพรทั้งหมดลงไป จากนั้นดึงฟืนออกมาสองสามท่อน ลดไฟลง แล้วเริ่มเคี่ยวอย่างช้าๆ ระหว่างเคี่ยวก็เอาไม้กวนไม่หยุด
กวนไป กวนไป
เวลาธูปหนึ่งดอกผ่านไป กลิ่นหอมอ่อนๆ ของโอสถก็ลอยออกมา
อาเจาหยิบไม้ที่ใช้กวนขึ้นมา พินิจดูอย่างละเอียด แล้วมองหม้อแตกอีกที กล่าวกับท่านแม่ว่า "เสร็จแล้วเจ้าค่ะ"
หลี่จิงเสวี่ย : ……
กระบวนการทั้งหมด เรียบง่ายธรรมดา แม้แต่คลื่นพลังวิญญาณก็ไม่ปรากฏ น้ำโอสถหุ่ยชุนนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?
หลี่จิงเสวี่ยเห็นบุตรสาวทำได้ง่ายดายเช่นนั้น จึงตัดสินใจลองอีกครั้ง
***
หลี่จิงเสวี่ยมองสมุนไพรที่ไหม้เกรียมตรงหน้าแล้วเงียบงัน ไม่สำเร็จ
อาเจารีบปลอบว่า "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้าเองก็ล้มเหลวหลายครั้งถึงจะสำเร็จ"
เสี่ยวไป๋ส่งเสียงเหอะขึ้นจมูก กระโดดขึ้นมาแล้วกล่าวว่า "ให้ข้าลองเอง"
ง่ายดายปานนี้ มันเป็นสัตว์เทพผู้ยิ่งใหญ่ จะต้องทำได้แน่นอน
หลี่จิงเสวี่ยช่วยมันเทโอสถที่เสียแล้วในหม้อทิ้ง อุ้งเท้าหน้าของเสี่ยวไป๋คล่องแคล่วมาก ปากคาบไม้กวนอันนั้น ใส่สมุนไพร แล้วกวน
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม