อาเจาเห็นเช่นนั้นก็ยัดถ้วยเนื้อกระต่ายผัดน้ำแดงใส่มือเขา “ชิมเร็วเข้า เนื้อที่ท่านแม่ทำอร่อยสุด ๆ เลยนะ”
อร่อยกว่าที่ป้าสะใภ้กับนางทำมากนัก
เย่เฟิงมองถ้วยเนื้อกระต่ายผัดน้ำแดงอยู่นาน สุดท้ายก็มิอาจต้านทานแรงเย้ายวนของกลิ่นหอมเนื้อได้ เขากินเข้าไปคำหนึ่ง เคี้ยวอยู่สองสามที ท่วงท่าก็หยุดชะงักลง
เขาก้มหน้ามองเนื้อกระต่ายในถ้วยที่มีสีสันงดงาม รสชาติเลิศล้ำ ใจเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด อร่อยยิ่ง เหตุใดในโลกจึงมีอาหารอร่อยเลิศเช่นนี้
ท่วงท่าของเย่เฟิงหยุดไปครู่หนึ่งก่อน จากนั้นก็รีบกินอย่างรวดเร็ว
แม้เขาจะกินอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังดูสุขุมและสง่างาม
หลี่จิงเสวี่ยจ้องมองเขาอยู่นาน หวนนึกถึงคำพูดและการกระทำของเย่เฟิง น้ำเสียงที่ดูถ่อมตัวแต่แฝงไว้ด้วยความถือดีโดยไม่รู้ตัว ด้านหนึ่งก็คิดว่าตนเองไร้เทียมทาน ด้านหนึ่งกลับทำเรื่องต่าง ๆ พังไม่เป็นท่า เรื่องที่ตนปักใจเชื่อแล้ว ต่อให้วัวสิบตัวก็ลากกลับมาไม่ได้
มีแต่คนที่มาจากสำนักใหญ่ตระกูลใหญ่เท่านั้น จึงจะมีลักษณะน่ารำคาญเช่นนี้
อีกทั้งผู้ฝึกกระบี่ที่มีกระบี่วิญญาณและบ่มเพาะเจตจำนงกระบี่ได้ มีเพียงผู้ที่สำนักใหญ่หรือตระกูลใหญ่ทุ่มเทหล่อเลี้ยงขึ้นมาเท่านั้น
เย่... ในโลกบำเพ็ญเพียร มีกระบี่เซียนผู้ใดที่โด่งดังแซ่เย่บ้าง
เย่...
จู่ ๆ หลี่จิงเสวี่ยก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าจริงจังเคร่งเครียดมองไปที่เย่เฟิง นึกขึ้นได้ว่านางรู้จักกระบี่เซียนแซ่เย่ผู้หนึ่ง
นั่นคือกระบี่เซียนที่เก่งกาจที่สุดในสำนักของนาง เป็นท่านอาจารย์อารุ่นน้องของเจ้าสำนัก มีกระดูกกระบี่หัวใจกระบี่ ตั้งแต่เกิดมาก็ได้รับการยอมรับจากกระบี่เทพเสวียนหยวนให้เป็นนาย พรสวรรค์สูงส่งตั้งแต่ยังเล็ก เพียงหนึ่งขวบก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างฐาน สามขวบก่อเกิดแก่นทอง...
ในวัยหนุ่ม เขาถือกระบี่ออกท่องสี่ทิศ เมื่อเผ่ามารรุกราน เขาผู้เดียวหนึ่งกระบี่ สังหารกองทัพเผ่ามารไปเกือบครึ่ง สร้างความเสียหายอย่างหนักให้แก่ฝ่ายตรงข้าม เพราะมีเขาคอยปกปักรักษามนุษยชน เผ่ามารจึงไม่กล้ารุกรานอีกเลยนับพันปี