เย่เฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ณ เบื้องลึกของห้วงสมอง ความทรงจำพร่าเลือนสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมา
ท้องนภาที่มืดครึ้มกระทั่งแฝงสีโลหิต เสียงสังหารอันเสียดแทงดังระงมข้างหู ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่เดือดดาลแดงก่ำจับจ้องเย่เฟิงเขม็ง
“นายท่าน!”
เสียงใสซื่อเจือความอ่อนเยาว์สายหนึ่งดึงสติของเย่เฟิงกลับสู่โลกจริง เขายืนเบื้องหน้าลำต้นไม้ใหญ่ที่ถูกตัดขาดตรงกลาง ก้มมองดาบสั้นในมือ พึมพำกับตัวเองว่า “เมื่อครู่... นั่นคือความทรงจำของข้าหรือ? ข้าเป็นผู้ใดกันแน่?”
เหตุใดผู้คนในความทรงจำเหล่านั้นจึงเคียดแค้นถึงเพียงอยากถลกหนังและกลืนกินเขาทั้งเป็น?
***
อาเจาที่ริมฝั่งแม่น้ำนั้นจับปลาตัวใหญ่ไม่ได้เลย นางผิดหวังยิ่งนัก
เสี่ยวไป๋เขี่ยพื้นทรายริมน้ำ “ฝูงปลาพวกนี้เป็นอันใดไป? รังเกียจข้านักหรือไร?”
มันหมุนตัววนอยู่สองสามรอบ แล้วหันไปกล่าวกับอาเจาว่า “เราเข้าไปล่าสัตว์ในกำแพงสวรรค์กันเถิด”
อาเจาคิดถึงสัตว์ปีศาจที่เคยไล่ล่านางกับเสี่ยวไป๋คราวก่อนก็ลังเล “ในนั้นมีสัตว์ปีศาจที่ดุร้ายมาก”
เสี่ยวไป๋: “ไม่ต้องกลัว แค่เราไปแถบรอบนอกก็พอ รอบนอกไม่มีสัตว์ปีศาจร้ายกาจหรอก ลองดูว่าจะล่าเหยื่อมาเพิ่มมื้ออาหารได้หรือไม่”
อาเจาได้ฟังก็ใจเต้น “ถ้าจับไก่ได้สักตัวก็ดีสิ”
เช่นนั้นแล้ว นางจะตุ๋นน้ำซุปไก่บำรุงร่างกายให้ท่านแม่และท่านพ่อได้
ฉะนั้น หนึ่งมนุษย์หนึ่งสัตว์เทพจึงมุ่งหน้าสู่กำแพงทมิฬ
อาเจาระมัดระวังไม่เดินลึกเข้าไป ได้แต่เดินเพ่นพ่านอยู่แถบรอบนอก บางคราวพบสมุนไพรมีประโยชน์ก็เด็ดเก็บใส่ตะกร้าสะพายหลังใบน้อยของนาง
หนึ่งมนุษย์หนึ่งสัตว์เทพเดินวนเวียนอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม เก็บสมุนไพรกับผลไม้ป่าได้บ้าง แต่กลับไม่เห็นเนื้อสัตว์เลย!
เสี่ยวไป๋หงุดหงิดเล็กน้อย “เนื้อเล่า ไหนเล่าเนื้อ ข้าอยากกินเนื้อ”
อาเจาถอนหายใจ “สมแล้ว ไก่ป่าใช่ว่าจะจับง่าย พวกเรากลับไปจับปลาดีกว่า... เอ๊ะ”
พูดได้ครึ่งคำ นางก็เหยียบเข้ากับของแข็งกระด้าง ความรู้สึกนี้ผิดแปลกไปจากพื้นดินโดยสิ้นเชิง นางหยุดชะงัก กระพริบตาปริบ ๆ
เสี่ยวไป๋: “เกิดอันใดขึ้น?”
“มีบางอย่าง” อาเจาเขยิบเท้าออก เห็นก้อนหินสีดำสนิทก้อนหนึ่ง