อาเจาหยิบโอสถชะล้างสวรรค์ขึ้นมาเม็ดหนึ่ง หมายจะยัดเข้าปากตนเอง
ตาเห็นกำลังจะถึงปาก ด้านข้างเย่เฟิงตกใจ รีบเข้าขัดขวางนางอย่างรวดเร็ว "อาเจา"
มือถูกจับไว้ อาเจาเอียงศีรษะมองเย่เฟิงที่นั่งอยู่ด้านข้าง "หืม?"
นางนึกว่าเย่เฟิงอยากกิน จึงยื่นโอสถชะล้างสวรรค์ในมือส่งให้ "ท่านพ่ออยากกินหรือ? ให้"
เห็นบุตรชายกินโอสถแล้วมีปฏิกิริยารุนแรง กลัวว่าบุตรสาวจะเกิดปัญหาจึงมิได้คิดจะกินโอสถเองเลย เย่เฟิง: ……
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ภายใต้สายตาจับจ้องของเด็กน้อย รับโอสถที่นางส่งให้มา
อาเจาหยีตาลงแล้วหยิบโอสถขึ้นมาอีกเม็ด เย่เฟิงกลับยื่นมือขัดขวางนางอีกครั้ง
อาเจางุนงงมองเขา "ท่านพ่อยังอยากกินอีก?"
นางพูดพลางวางโอสถชะล้างสวรรค์เม็ดนั้นใส่มือเย่เฟิงอีก ทั้งยังตบกระบอกไม้ไผ่ข้างกายที่ใหญ่พอๆ กับขาของนางเอ่ยว่า "ท่านพ่อกินตามสบาย ข้ามีอีกมากที่นี่ มีแต่…"
เด็กน้อยนึกถึงปฏิกิริยาของท่านพี่ตน จึงเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ท่านอย่ากินทีเดียวมากเกินไป จะต้องถ่ายท้องไปนานทีเดียว"
เย่เฟิง: ไม่ เขาไม่อยากกินเลย
อาเจาเห็นเขายังนิ่งไม่เคลื่อนไหวจึงถาม "ท่านพ่อไม่กิน?"
"…กิน" เย่เฟิงใส่โอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากแล้วรีบกลืนลงคอไป เกรงว่าหากตนกลืนช้าไปแม้ก้าวเดียว รสชาติประหลาดจนยากบรรยายนั่นจะเอ่อท่วมทั่วทั้งปาก
โอสถที่บุตรสาวปรุงนั้นพลังโอสถวิเศษยิ่งนัก เป็นเพียงรสชาติที่ติดปัญหาเล็กน้อยนิดหน่อยเท่านั้น
อาเจาจ้องตาไม่กะพริบมองเย่เฟิง เย่เฟิง "เป็น เป็นอะไร?"
อาเจาเอามือสองข้างเท้าคาง "ท่านพ่อกินสิ่งนี้กลับไม่มีปฏิกิริยาเลย เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?"
เย่เฟิงได้ยินก็พลันนิ่งงัน ใช่แล้ว บุตรชายกินโอสถชะล้างสวรรค์เม็ดนั้นไปปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ เหตุใดตนจึงไม่รู้สึกอะไรผิดปกติเลย
เย่เฟิงอดก้มหน้ามองมือตนเองมิได้ เขา เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
อาเจาเห็นท่านพ่อไร้ปฏิกิริยา ก็นึกถึงตนเองขึ้นมา นางหยิบโอสถชะล้างสวรรค์ออกมาเม็ดหนึ่ง กินเข้าไปในคำเดียว
เมื่อเย่เฟิงข้างๆ รู้ตัว ก็สายเกินกว่าจะยับยั้งได้แล้ว เขารู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย เด็กน้อยผู้นี้เคลื่อนไหวไวเสียจริง เพียงเผลอไปชั่วครู่ก็กินโอสถรสย่ำแย่นั่นลงไปเสียแล้ว