อาเจาระมัดระวังตัวมาก นางขว้างก้อนดินเล็ก ๆ ไปอีกหลายครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าก้อนดินก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายนางขว้างก้อนดินขนาดเท่ากำปั้นชายหนุ่มไปที่หัวกระต่าย
กระต่ายยังคงไม่ขยับเขยื้อน
อาเจาวางใจได้แล้ว ดูท่าชั่วขณะนี้คงไม่ฟื้น
นางพาเสี่ยวไป๋เข้าไปใกล้กระต่ายตัวนั้น จึงพบว่ามันสิ้นลมแล้ว
นางพูดกับเสี่ยวไป๋อย่างดีใจว่า “ดีจริง กระต่ายตัวใหญ่ขนาดนี้กินได้หลายวันแน่”
กระต่ายที่ตายแล้วไม่ได้เล็กลง ยังคงตัวใหญ่พอ ๆ กับอาเจา อาเจาแบกกระต่ายตัวนั้นขึ้นบ่า ก้าวเท้าอย่างร่าเริงมุ่งหน้ากลับบ้าน
อาเจาแบกกระต่ายใหญ่กลับบ้านอย่างดีใจ เห็นท่านแม่ของตนนั่งไสไม้อยู่บนก้อนหิน นางเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไป “ท่านแม่~ ดูสิว่าข้าจับอะไรได้”
หลี่จิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้น เห็นอาเจาแบกกระต่ายใหญ่ก็ตกใจ รีบวางของในมือ ตรวจดูนางอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ยืนยันว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บจึงถอนหายใจโล่งอก เอ่ยชมว่า
“อาเจาเก่งมาก”
อาเจายิ้มจนตาหยี บอกท่านแม่ว่า “มันโง่มากเลยเจ้าค่ะ วิ่งชนต้นไม้ตายเอง”
หลี่จิงเสวี่ยคล้อยตามคำของนาง “โง่จริง ๆ”
นางหันไปพิจารณากระต่ายที่อาเจาโยนลงบนพื้นอย่างละเอียด ขนกระต่ายสีเทาหม่นแซมสีเหลืองเล็กน้อย มันดูตัวใหญ่กว่าอาเจาเสียอีก
หลี่จิงเสวี่ยย่อตัวลง ง้างปากมันดู แล้วดูขาทั้งสี่ของมัน นี่ไม่ใช่กระต่ายธรรมดา แต่เป็นอสูรอธรรม—กระต่ายเทาวิญญาณ
กระต่ายเทาวิญญาณเป็นอสูรอธรรมระดับต่ำ อาศัยในป่า เป็นอสูรอธรรมที่กินทั้งพืชและสัตว์ ส่วนใหญ่กินสมุนไพรและผลวิญญาณเป็นหลัก บางคราก็กินเนื้อสัตว์อื่น ดังนั้นเนื้อของมันจึงนุ่มอร่อย เป็นที่โปรดปรานของผู้บำเพ็ญเพียรมากมาย
แต่กระต่ายเทาวิญญาณแพร่พันธุ์เร็วมาก อีกทั้งชอบกินพืชวิญญาณ มักรวมฝูงไปขโมยกินสมุนไพรในแปลงยาของหมอฝึกตน หากหมอฝึกตนจับไม่ทัน พวกมันก็หายวับไปในพริบตา
ความเร็วในการวิ่งของพวกมันรวดเร็วมาก หมอฝึกตนที่มีแปลงยาล้วนรังเกียจพวกมันนัก จึงต้องเชิญกระบี่เซียนมาช่วยจับกระต่ายโดยเฉพาะ
หลี่จิงเสวี่ยไม่รู้ว่าบุตรสาวถูกกระต่ายตรงหน้าไล่ตามมาตลอดทาง ในใจอดทอดถอนใจถึงโชคดีของบุตรสาวตนไม่ได้ ออกไปข้างนอกกลับเก็บกระต่ายเทาวิญญาณที่วิ่งชนต้นไม้ตายเองได้