หลี่จิงเสวี่ยมัดเย่เฟิงอย่างแน่นหนา ตรึงไว้กับเสาห้อง กันไม่ให้เขาฟื้นขึ้นมาแล้วยังอยู่ในภวังค์มารจนทำร้ายบุตรีได้
หลังจากอาเจามัดท่านพ่อตาแดงประหลาดนั่นเรียบร้อย ก็ตามท่านแม่ออกไปจากห้อง เห็นเสี่ยวเฮยนอนเหงาอยู่บนพื้นแต่แรกเห็น
อาเจาพอมีดาบไม้เล็กที่หลี่จิงเสวี่ยตีให้ ก็ไม่ค่อยไปหาเสี่ยวเฮยเล่นเท่าไรนัก
อีกทั้งนางเคยได้ยินจากกระบี่เซียนที่มาแผงร่ำไห้ว่าจนพลางซื้อโอสถ ว่ากระบี่ของกระบี่เซียนคือของล้ำค่า ผู้อื่นแตะต้องมิได้
อาเจาถึงแม้รู้สึกว่าตนกับท่านพ่อคือครอบครัวเดียวกัน ท่านพ่อเองก็ไม่รังเกียจที่นางเล่นกับเสี่ยวเฮย แต่เสี่ยวเฮยชอบตีมือนางเป็นบางครั้ง นางก็เลยไม่ใคร่เล่นกับเสี่ยวเฮยเหมือนกัน
นางชอบดาบไม้ที่ท่านแม่ตีให้มากกว่า
“เสี่ยวเฮย” อาเจาวิ่งไปถึงตัวเสี่ยวเฮย เอียงคอศีรษะ ประหลาดนัก เสี่ยวเฮยไยดูเหมือนจะร้องไห้ออกมา?
หลี่จิงเสวี่ยเดินตามมา มองกวาดรอบหนึ่งไม่พบสิ่งผิดปกติ ก็ทอดสายตาลงที่เสี่ยวเฮยบนพื้นเช่นกัน
ตลอดเดือนมานี้ เย่เฟิงพยายามสื่อพลังญาณกับเสี่ยวเฮยมาตลอด แต่กลับมิสำเร็จ ช่วงนี้ก็มิได้พบเจอเรื่องประหลาดอันใด เหตุใดจู่ ๆ จึงเข้าร่องมาร สาเหตุคงอยู่ที่เสี่ยวเฮยเป็นแน่
หลี่จิงเสวี่ยนึกบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนน้อย ๆ เกิดข้อสันนิษฐานในใจ
กระบี่ของกระบี่เซียนจะติดตามข้างกายเจ้าของตลอด สิ่งใดที่เย่เฟิงประสบ กระบี่วิญญาณก็ย่อมประสบด้วย
เสี่ยวเฮยเป็นกระบี่วิญญาณที่มีญาณวิญญาณ มันบันทึกเรื่องราวที่เย่เฟิงเผชิญไว้หรือไม่?
ขณะพยายามเชื่อมญาณวิญญาณกับเสี่ยวเฮย เย่เฟิงได้เห็นความทรงจำของกระบี่วิญญาณเสี่ยวเฮยใช่หรือไม่?
ความทรงจำเหล่านั้นส่งผลต่อเย่เฟิงผู้มีจิตใจสงบราบเรียบ
น่าเสียดาย ไม่ว่าตัวหลี่จิงเสวี่ยเองหรืออาเจา ล้วนไม่อาจสื่อสารกับเสี่ยวเฮย เพื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
อาเจาย่อตัวลงข้างเสี่ยวเฮยถาม “เจ้าอยากร้องไห้หรือ?”
เสี่ยวเฮยดังอู้อี้สองที ราวกับตอบปัญหาของนาง