“ท่านแม่ เสี่ยวไป๋ โจ๊กไข่ได้ที่แล้วนะเจ้าคะ~” เสียงร่าเริงของอาเจาดังมาจากด้านนอก
ในขณะที่ทั้งสามชีวิตกำลังลิ้มรสโจ๊กไข่แสนอร่อย พ่อของต้าเป่าก็พาภรรยาของตนไปเคาะประตูบ้านหลังแล้วหลังเล่าในหมู่บ้าน อธิบายกับชาวบ้านคนอื่น ๆ ว่าแม่ไก่ไข่ที่ถูกขโมยกินไปก่อนหน้านี้ไม่ใช่ฝีมือของอาเจา
หมู่บ้านเทียนปี้มีขนาดไม่ใหญ่ มีเพียง 60 กว่าครอบครัว ผู้คนส่วนใหญ่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ต่างพากันหลบลี้หนีหน้าไปให้ไกลจากครอบครัวอาเจาที่อยู่ชายหมู่บ้าน วันนี้ก็ได้เห็นพ่อของต้าเป่าพาชุนฮวาไปอธิบายสถานการณ์กับผู้คนทั่วทุกสารทิศ
ผู้คนต่างคาดเดากันไปว่านั่นใช่สิ่งที่เทพธิดาองค์นั้นเอ่ยปากหรือไม่ บางคนที่สนิทกับพ่อของต้าเป่าพากันซักถามสาเหตุ
พ่อของต้าเป่าเผยรอยยิ้มขมขื่น “แม่ไก่นั่นไม่ใช่ฝีมืออาเจาจริง ๆ เทพธิดาบอกว่า ตราบใดที่พวกเราช่วยกันทำให้เรื่องนี้กระจ่าง ป้าสะใภ้ของข้าก็จะสามารถเปิดปากพูดได้”
ผู้คนพากันแสดงสีหน้าเข้าใจกระจ่างแจ้ง มีคนถามต่อว่า “ถ้าเช่นนั้น แม่ไก่ตัวนั้นใครเป็นคนขโมยกิน?”
พ่อของต้าเป่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กัดฟันอธิบายว่า “ต้าเป่ากับอาสือพวกนั้นแอบเอาไปย่างกินกัน”
ผู้คนส่งเสียงอ้อ มองไปทางชุนฮวาด้วยแววตาแปลกประหลาด มิน่า จึงโยนความผิดก้อนนั้นไปให้อาเจา เพราะลูกหัวแก้วหัวแหวนของนางเป็นคนขโมยกินนี่เอง
มีคนบอกว่า “ข้าก็บอกแล้ว อาเจามันรู้จักกาลเทศะและว่าง่ายมาโดยตลอด จะไปทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยได้อย่างไร”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว”
“พ่อของต้าเป่า เจ้าทั้งสองจากนี้ไปต้องคอยอบรมสั่งสอนลูกให้ดีนะ”