หลินเชียนเชียนอยู่บนภูเขา ก้มตัวงมหาผักป่าอยู่
ผักป่าช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิเหลือไม่มากแล้ว ส่วนดี ๆ คนอื่นขุดไปก่อนตั้งนานแล้ว ที่เหลือก็มีแต่ก้านแก่ ๆ ใบขม ๆ
นางนั่งยองอยู่บนพื้น เลือกเด็ดทีละต้น ๆ ผักป่าที่เด็ดได้ก็โยนใส่กระจาด ใส่ไม่เต็มกระจาด กลับไปก็หนีไม่พ้นถูกทุบตี
นางไม่ได้กลัวถูกตี
นางทรหด ตีสักสองสามทียังพอทนไหว
แต่นางกลัวอาหลงถูกตี
อาหลงเพิ่งเก้าขวบ เล็กเกินไป ทนไม่ไหว
พระอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตกเล็กน้อย นางก็เดินขึ้นเขาต่อไปอีกหน่อย
กระจาดยังไม่เต็ม ในใจนางร้อนรน เม็ดเหงื่อบนหน้าผากไหลอาบลงมา
"พี่เชียนเชียนเจ้าคะ! พี่เชียนเชียนเจ้าคะ! เจ้าอยู่ที่ใด!"
มีคนร้องเรียกนาง
หลินเชียนเชียนยืดตัวตรง หันไปดู เป็นเสี่ยวหู่เด็กข้างบ้านบ้านของป้าติง วิ่งมาจนหอบแฮก ๆ
"พี่เชียนเชียน รีบ รีบกลับไป——แม่เลี้ยงของเจ้าจะตีอาหลงตายอยู่แล้ว!"
กระจาดในมือหลินเชียนเชียนร่วงลงพื้น ผักป่ากระจัดกระจายเกลื่อน
นางไม่มีใจไปเก็บ ทุ่มเท้าวิ่งลงเขาไป
เด็กสาวอายุสิบสามปี ผอมจนเหลือแต่กระดูก แต่วิ่งได้ราวกับคนเสียสติ
ทางเขาหินกรวดตำเท้า นางไม่รู้จักเจ็บ หนามเกี่ยวขากางเกงขาดวิ่น นางไม่รู้จักเจ็บ
ในหัวมีเพียงความคิดเดียว อาหลง อาหลงต้องไม่เป็นอะไร
ตอนพุ่งตัวไปถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน นางเห็นน้องชายขดตัวนอนอยู่บนพื้น ติงอวี้เซียงกำลังกระทืบซ้ำ
"หยุดนะ!"
ติงอวี้เซียงรู้สึกยังไม่สาแก่ใจ คว้าก้อนหินใหญ่ข้าง ๆ ขึ้นมาหมายจะทุ่มหลินอวี้หลง
เสี่ยวหู่ตะโกนว่า "อาหลง" แต่มันไม่ทันแล้ว
หลินเชียนเชียนกัดฟันถลาเข้าขวาง ทิ้งตัวทั้งตัวลงบนร่างน้องชาย
ก้อนหินก้อนนั้นแหวกเสียงหวูดร่วงลงมา ฟาดลงบนท้ายทอยของนาง
"พี่——!"
เสียงของหลินอวี้หลงบีบเค้นหัวอก
หลินเชียนเชียนตาพร่ามืด ของเหลวอุ่น ๆ ไหลซึมลงมาตามเส้นผม
นางอยากจะพูดอะไรสักอย่าง อ้าปาก ขยับปาก ลำคอกลับมีเพียงเสียงแผ่วเบาไม่ชัดดังออกมา แล้วจากนั้นทั้งร่างก็ทรุดฮวบ
"พี่……พี่เป็นอะไรแล้ว……พี่อย่าทำให้ข้ากลัว……"
หลินอวี้หลงฝืนลุกขึ้นมา อุ้มศีรษะของพี่สาวไว้ในอก
เลือดซึมออกจากซอกนิ้วของเขา เหนียวหนืด ร้อนจนน่าตกใจ
เขาใช้มืออุด ก็อุดไม่อยู่ ใช้แขนเสื้อเช็ด ก็เช็ดไม่หมด
"พี่ ลืมตาหน่อย……พูดสักคำ……"
ใบหน้าของหลินเชียนเชียนซีดลงเรื่อย ๆ ราวกับแผ่นกระดาษ
"ท่านแม่……นางคงไม่ตายจริง ๆ หรอกนะ?" หลินหยวนหยวนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เสียงสั่น ๆ
ติงอวี้เซียงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ใช้เท้าเขี่ยขาของหลินเชียนเชียน "อีสารเลว อย่าแกล้งตายนะ"
หลินเชียนเชียนไม่ไหวติง
ติงอวี้เซียงใจแปรปรวน คว้าลูกสาวมา "ไป กลับบ้าน! ไม่ต้องเอ่ยอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม?"
สองแม่ลูกวิ่งเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก
บนพื้นเหลือไว้เพียงรอยเลือดเกลื่อนกลาด กับหลินอวี้หลงที่กอดพี่สาว และเสี่ยวหู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
"พี่……" หลินอวี้หลงกอดนาง แนบหน้าลงบนหน้าผากของนาง น้ำตาร่วงหล่นลงมาทีละหยด "พี่เคยบอกว่าจะพ้าข้าไปดูหลุมฝังของแม่……พี่เคยบอกว่าจะทำรองเท้าใหม่ให้ข้า……พี่เคยพูดไว้……"
เลือดยังคงไหลอยู่
เขาไม่รู้จะทำอย่างไร รู้แต่เพียงกอดนางไว้ กอดไว้ไม่ยอมปล่อย
นางคือคนเดียวในโลกนี้ที่ต้องการเขา
นางจะตายไม่ได้
ถ้านางตาย เขาก็จะกลายเป็นลูกไม่มีพ่อจริง ๆ
"พี่ ลืมตาหน่อย……" เสียงเขาสั่นเครือ น้ำตาเลอะเต็มหน้า "ข้าจะว่านอนสอนง่าย ข้าจะไม่หาเรื่อง ข้าจะไม่ต่อยตีอีกแล้ว……พี่ ลืมตาหน่อย……"
พระอาทิตย์สาดลงบนแผ่นหลังของเขา แต่เขากลับรู้สึกหนาวไปทั้งร่าง
"ข้าไปเรียกแม่ข้า!" เสียงของเสี่ยวหู่ดังมาจากไกล ๆ แล้วก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งจากไปเป็นชุด
หลินอวี้หลงกอดพี่สาว รอคอย
เวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน ช้าประหนึ่งจะผ่านไปทั้งชาติ
เขาไม่รู้ว่าผ่านไปเท่าใดแล้ว เสียงของแม่เสี่ยวหู่จึงดังมาจากปากประตูหมู่บ้าน
"เวรกรรมเอ๊ย!"
แม่เสี่ยวหู่วิ่งมา นั่งยองลง ยื่นมือไปจ่อที่จมูกหลินเชียนเชียน——ยังมีลมหายใจ แต่อ่อนระโหย อ่อนราวกับเส้นผมที่เดี๋ยวก็จะขาด
"เร็ว! ช่วยมือหน่อย!" แม่เสี่ยวหู่แบกหลินเชียนเชียนขึ้นหลัง หันไปตะโกนกับเสี่ยวหู่ "ประคองน้องอวี้หลงไว้!"
หลินอวี้หลงถูกเสี่ยวหู่พยุงเดินกระย่องกระแย่งตามไป
สายตาเขาจับจ้องที่มือของพี่สาวที่ห้อยลงมา มือนั้นผอมมาก ข้อนิ้วชัดเจน ซอกเล็บยังมีน้ำสีเขียวของผักป่าติดอยู่
หลังมือเต็มไปด้วยรอยแผล บาดแผลใหม่ซ้อนทับแผลเก่า
มือนั้นแกว่งไปมาตามจังหวะก้าวของแม่เสี่ยวหู่ ราวกับใบไม้ที่จะปลิวลอยไป
หลินอวี้หลงจ้องเขม็ง ไม่กล้าแม้แต่กระพริบตา
เขากลัวว่าเพียงแค่กระพริบตา ใบไม้ใบนั้นก็จะลอยลับหายไป