หกยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพี จ้องมองเย่อวิ๋นเฟย ล้วนรู้สึกขุ่นเคืองและไม่ยอมจำนนยิ่งนัก
ตระกูลใหญ่แถบตะวันออกที่สง่าผ่าเผย เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มรุ่นหลัง กลับต้องถูกมัดมือมัดเท้าเช่นนี้ คนทั้งตระกูลถูกกักอยู่ภายในสำนักงานใหญ่ ไม่กล้าออกมา
ตระกูลเฉินสะท้านสะเทือนแถบตะวันออกมาหลายร้อยปี เคยมีอันใดให้ต้องพบเจอเรื่องเช่นนี้
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าจะต้องบีบบังคับตระกูลเฉินของเราถึงเพียงนี้หรือ!"
ยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีคนหนึ่งจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาเดือดดาล เอ่ยถาม
"ข้าบอกแล้ว ตระกูลเฉินของพวกเจ้า ต้องชดใช้"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
"ไอ้หนู เจ้าคิดว่าตระกูลเฉินของเรารังแกง่ายนักรึ!"
หกยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีล้วนโกรธจนกายสั่นสะท้าน
อย่างไรก็ตาม แม้วาจาจะเอ่ยเช่นนี้ พวกเขาก็จนปัญญาจะจัดการเย่อวิ๋นเฟย
วิชาตัวเบาของเย่อวิ๋นเฟยประหลาดเกินไป ครั้นหลบเข้าไปในห้วงมิติ ก็ไร้ร่องรอยให้ติดตาม
สถานการณ์ในตอนนี้คือ เย่อวิ๋นเฟยสู้หกยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีไม่ได้ และหกยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีก็จนปัญญาจะจัดการเย่อวิ๋นเฟย
ได้แต่ยันกันอยู่อย่างนั้น
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าต้องการอย่างไร จึงจะยอมเลิกรา?"
เนิ่นนานต่อมา ทันใดนั้น ยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีคนหนึ่งก็เอ่ยปากถาม
"ฮึ ๆ ว่าอย่างไรเล่า"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
ตระกูลเฉินหมายจะเอาชีวิตเย่อวิ๋นเฟยหลายครั้ง เย่อวิ๋นเฟยจะยอมเลิกราง่ายดายได้อย่างไร
"เย่อวิ๋นเฟย ตระกูลเฉินของข้า ไม่อยากยืดเยื้ออีกแล้ว
ข้ารับรองว่า ตระกูลเฉินของเรา ต่อแต่นี้ไป จะไม่เป็นศัตรูกับเจ้าอีกตลอดกาล