เจ็ดร่างแห่งขั้นสร้างปราณปฐพีของตระกูลเฉิน จ้องมองไปยังทิศทางที่เย่อวิ๋นเฟยลับหาย ต่างเงียบงันไร้ผู้ใดเอ่ยวาจา
ครานี้ ความเสียหายของตระกูลเฉิน หนักหน่วงยิ่งนัก
เพียงผู้แข็งแกร่งขั้นรวมจิตแท้ ก็สังเวยชีพไปสี่สิบห้าสิบคน
ระดับปราชญ์และต่ำกว่า ยิ่งทวีจำนวนมากขึ้นไปอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องชดใช้ทรัพย์สินมหาศาล
“บรรพชน...”
หลังจากเย่อวิ๋นเฟยจากไป บรรดาผู้แข็งแกร่งขั้นรวมจิตแท้ของตระกูลเฉินต่างกรีธาออกจากสำนักงานใหญ่ ยืนสงบอยู่เบื้องหลังบรรพชนทั้งหก
แต่ละคนฉายแววโกรธแค้นและไม่ยินยอม
“ไอ้เด็กเวรเย่อวิ๋นเฟยนั่น ช่าง...”
หนึ่งในผู้แข็งแกร่งขั้นรวมจิตแท้เอื้อนเอ่ย
“หุบปาก!”
คำพูดยังไม่ทันจบ บรรพชนผู้หนึ่งก็ตวาดขึ้ง
“ว่า!
แรกเริ่มเดิมที ใครเป็นผู้ยั่วยุเย่อวิ๋นเฟย!
ลงโทษหนักถ้วนทั่ว!”
บรรพชนผู้นั้นกวาดสายตากราดเกรี้ยวกวาดมองเหล่าผู้แข็งแกร่งขั้นรวมจิตแท้
เมื่อได้ยินคำสั่งของบรรพชน สีหน้าของผู้แข็งแกร่งขั้นรวมจิตแท้หลายคนก็แปรเปลี่ยนในบัดดล
“เฉินเทียนฮุย เหตุที่ตระกูลเฉินของเราตกต่ำถึงเพียงนี้ เจ้าในฐานะเจ้าบ้าน ก็มิอาจสลัดพ้นความผิด ต้องรับผิดชอบอย่างใหญ่หลวง
ข้าว่า เจ้าวางตำแหน่งเจ้าบ้านลงก่อน กลับไปเก็บตัวฝึกตน ทบทวนตนเองให้ดีเถิด
ตัวเลือกเจ้าบ้านคนใหม่ พวกข้าจะพิจารณาใหม่”
บรรพชนผู้นั้นจ้องตรงไปยังชายชราชุดเทาอายุราวหกสิบแล้วกล่าว
ชายชราชุดเทาผู้นี้คือเฉินเทียนฮุย เจ้าบ้านคนปัจจุบันของตระกูลเฉิน
“สามบรรพชน ข้า...”
สีหน้าเฉินเทียนฮุยเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
เขาอุตส่าห์ฟันฝ่าจนได้เป็นเจ้าบ้านตระกูลเฉิน ทรงอำนาจวาสนา เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญแห่งแถบตะวันออก