สำนักงานใหญ่สำนักเทียนหยวน
ด้านนอกตึกเล็กของเย่อวิ๋นเฟย
เจ้าสำนักแห่งหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยาพาคนระดับสูงกลุ่มหนึ่งมาคุกเข่าอยู่หน้าตึกเล็กของเย่อวิ๋นเฟยเป็นเวลาหนึ่งวันเต็ม
อย่างไรก็ตาม เย่อวิ๋นเฟยพักผ่อนอยู่ในตึกเล็กตลอดเวลา ไม่ได้สนใจพวกเขา
“นายท่าน ข้ากลับมาแล้ว”
เถ้าแก่จางพาผู้อาวุโสอู๋กลับเข้ามาในตึกเล็ก
“ของที่ต้องการทั้งหมดรวบรวมครบแล้ว”
เถ้าแก่จางส่งแหวนมิติหลายวงให้เย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า รับแหวนมิติมา
“คุณชายเย่ ข้าทะลวงสู่ขั้นสร้างปราณปฐพีสำเร็จแล้ว!
ขอบคุณคุณชายเย่ที่ชุบเลี้ยง!”
ผู้อาวุโสอู๋คุกเข่าต่อหน้าเย่อวิ๋นเฟยทันที กล่าวด้วยความซาบซึ้ง
ในทะเลวิญญาณของเขาถูกเย่อวิ๋นเฟยฝังข้อห้ามวิญญาณไว้ จึงยอมจำนนต่อเย่อวิ๋นเฟยอย่างสิ้นเชิง
“อืม ยินดีด้วย
ลุกขึ้นเถิด
ขั้นสร้างปราณปฐพีไม่นับเป็นอะไร ขยันฝึกฝนต่อไป บางทีภายหน้าอาจมีโอกาสก้าวไกลยิ่งขึ้น”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
ผู้อาวุโสอู๋ผู้นี้กินและหลอมโอสถวิเศษสามเม็ด หากยังไม่สามารถทะลวงเป็นขั้นสร้างปราณปฐพีได้ ก็เปล่าประโยชน์ที่เกิดมา
“ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว”
ผู้อาวุโสอู๋รีบลุกขึ้น
ขณะนั้นเอง
ยานเหาะลำหนึ่งมาถึงนอกสำนักงานใหญ่สำนักเทียนหยวน
บรรพชนแห่งหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยาก้าวออกจากยานเหาะ เก็บยานเหาะ
จากนั้นร่อนลงอย่างเคารพหน้าประตูสำนักของสำนักงานใหญ่สำนักเทียนหยวน เอ่ยขอพบด้วยเสียงสูง
เมื่อทราบฐานะของบรรพชนผู้นี้ ผู้อาวุโสเหรินและสือจงหยางตกใจ รีบออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง