หลังจากหลงอิ๋งอิ๋งจากไป เย่อวิ๋นเฟยก็เรียกเถ้าแก่จางมา ให้ไปตามหาเยิ่นเสวียนถังที่เมืองลั่วไห่ รวบรวมโอสถวิญญาณและวัตถุดิบล้ำค่าจำนวนหนึ่ง เตรียมไว้ใช้ช่วยหลงอิ๋งอิ๋งกระตุ้นสายเลือด
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็นั่งสมาธิพักฟื้นอยู่ในตึกเล็ก
ครึ่งวันต่อมา
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าสำนักหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยาพาคนระดับสูงกลุ่มหนึ่งมาขอเข้าพบท่าน"
ผู้อาวุโสเหรินมาถึงตึกเล็กกะทันหัน กล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
"ข้าไม่มีเวลาตอนนี้"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเรียบๆ
"เช่นนั้น..."
ผู้อาวุโสเหรินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
อย่างไรเสีย หุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยาก็เป็นกำลังชั้นรองของแถบตะวันออก
และในบรรดากำลังชั้นรอง หุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยาจัดว่าแข็งแกร่งที่สุดกลุ่มหนึ่ง
"ให้พวกเขาไสหัวไปเสีย"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"ได้"
ผู้อาวุโสเหรินยิ้มขื่นจากไป
"คุณชายเย่ไม่มีเวลาพบพวกเราอย่างนั้นหรือ?"
หลังจากได้ฟังคำตอบของผู้อาวุโสเหริน เจ้าสำนักหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยาและคนระดับสูงสิบกว่าคนต่างชะงักงัน
พวกเขามายังสำนักงานใหญ่สำนักเทียนหยวน เดิมตั้งใจจะคบหาสมาคมกับคนระดับสูงของสำนักเทียนหยวนให้ดี สานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น
ได้ยินว่าเย่อวิ๋นเฟยกลับมาแล้ว จึงรีบขอเข้าพบทันที
ไม่คิดเลยว่าเย่อวิ๋นเฟยจะไม่ไยดีพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
คนระดับสูงของหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยามองหน้ากันไปมา ล้วนเข้าใจในใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ช่วงก่อนหน้านี้ สำนักเทียนหยวนมีภัย แต่หุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยากลับยืนดูอยู่เฉย ไม่มาช่วยเหลือ
เย่อวิ๋นเฟยต้องไม่พอใจพวกเขาเพราะเรื่องนี้เป็นแน่
"เจ้าสำนัก ตอนนี้จะทำอย่างไร?"
คนระดับสูงคนหนึ่งถามเจ้าสำนัก
"พวกเรารออยู่ที่นี่ ดูว่าคุณชายเย่ยินดีพบพวกเราเมื่อใด